An Account of the Disease, Called Ergot, in French, from Its Supposed Cause, Viz. Vitiated Rye. In a Letter from Dr. Tissot, of Lausanne, to George Baker, M. D. F. R. S. Communicated in a Letter from Dr. Baker to the Rev. Thomas Birch, D. D. Sec. R. S.

XVII. An Account of the Disease, called Ergot, in French, from its supposed Cause, viz. vitiated Rye. In a Letter from Dr. Tissot, of Lausanne, to George Baker, M. D. F. R. S. Communicated in a Letter from Dr. Baker to the Rev. Thomas Birch, D. D. Sec. R. S. Reverend Sir, In the month of April, 1762, my late most amiable and very ingenious friend, Dr. Wollaston, presented to the Royal Society the history of an extraordinary case of a mortification of limbs in a poor family at Wattisham, about sixteen miles from Bury, in Suffolk, where Dr. Wollaston at that time resided. About the same time the Rev. Mr. Bones, then minister of the parish of Wattisham (whose humanity led him to shew a particular attention to the sufferings of that unhappy family) transmitted to me every circumstance, which he could observe or collect, relating to the disease. The letters, which I received on this subject, from Mr. Bones, were communicated to the Society; and both accounts were published in the second part of the fifty-second volume of the Philosophical Transactions for the year 1762. Some time in the last winter, as I was perusing a work, intitled, Avis au Peuple sur sa santé par M. Tissot, Tissot, Medecin, Membre des Sociétés de Londres & de Bale, (printed at Paris in 1762) I observed a disease mentioned under the appellation of Ergot, a name borrowed from its supposed cause, viz. vitiated rye. As the phænomena of the disease described (which is said to be frequently epidemic in several provinces of France) are very similar to those of the disease, which we lately received an account from Wat-tisham, I took the liberty of writing a letter to M. Tissot, and requested the favour of him to communicate to me whatever had fallen under his own observation, with respect to the disease called Ergot. In answer to my letter, I have lately been favoured by that learned physician, with the inclosed collection of curious facts and observations on the subject of my inquiry: which, at his request, I do myself the honour to send to the Royal Society. I am, Reverend Sir, Your most obedient and very humble servant, George Baker. Jermyn-street, Dec. 5, 1764. Viro celeberrimo et eruditissimo G. Baker A. Tissot S. D. Read March 21, 1765. QVOD bene de libellis meis sentias impensè lætor, vir egregie; gratuèque accepi, nec fine magno emolumento meo legi perlegique optimum tuum libellum de dysenteriâ et catarrho. Mea non sunt, sed anonymi editoris Parisiensis, quæ leguntur de fecali cornuto, in consiliis meis de populi fànitate. Hic capitulus et omnes alii de variis chronicis morbis, a pag. 420—504, additamenta sunt ejusdem auctoris, quæ seposui in secundâ editione Lausannensi, primâ tamen longe antiquiori, et quam anglice verti curarunt typographi vestri Cl. Becket et de Hondt. Scopo tamen tibi complacendi lubens mitto quæ quondam, dum varias partes diætétices paulo curiosius indagabam, de hac materiâ colegeram; quæ omnia, si lubet, nec indigna videntur, meo nomine, in conventibus illuìstrissimæ societatis legere poteris. Tria sunt præcipua vitia granorum frumenti et fecalis, rubigo, ustilago, et fecale cornutum. Mira ubique fere invenitur confusio de illis morbis, et præsertim duobus primis; illos paulo pressius definire expediet. Rubigo, vobis, ut video, mildew, Gallice rouille, Italice ruggine, pulvis est flavo-rubescens, glutinosus, qui adhærens et culmo et glumæ plurium plantarum graminacearum, earum incrementum impedit, inde male nutritum granum atrophia conficitur et exsiccatur, nullam, aut fere nullam, farinam præbens. Hic est morbus, ni fallor, quem in nonnullis locis dicunt dicunt bled vante; ventum calidum granum credit comedisse vulgus. Ustilago, Gallice, mille ou brulure, Italice fuligine, nomen est genericum, nigram frumentorum degenerationem designans; duae sunt species, carbunculus le charbon, et caries la carie. Carbo morbus est grani, vix externe noscendus, nisi quod grana rotundiora videntur, quo interna substantia vertitur in nigrum, viscidum, foetidum pulverem. Carbunculata grana multum aliquoties turgent. Morbum hunc dixit la boffe cl. Duhamel. Facillime observatur carbunculi natura in grano tritici Indici (Maiis) monente cl. Bonet [a]. Vidit enim quae ovum gallinaceum æquabant, plena pulvere nigro, foetido, sanioso, variis lamellis distincto. Caries, quam plerumque generis nomine nielle designant, frumentum, secale pluresque alias plantas inficit, non granis tantum, sed floribus et foliis infestus sub forma pulveris nigri, viscidii, undiquaque adhaerentis, et quidquid tangit necantis; invadere videtur morbus quo tempore floret frumentum, sicque nunquam adolefscit granum; adultum enim corrupi haud facile crederem. Coram habeo plures aristas carie tactas, quae pulvere illo undiquaque fuscatae granoque penitus vacuae, folias glumas exhibent albescentes, et nescio quid fibrosi, in media gluma, quod videtur suisse pars fibrosa aut stamen grani. Nonnullas tibi mitto; parum saporis aut odoris habet ille pulvis, nec plus habuit quo momento colligebatur. [a] Recherches sur l’usage des feuilles dans les plantes, pag. 327. Cariem Cariem omni ævo observatam fuisse credit cl. Ginanni; carbo vero recentius cognitus, nunquam visus fuerat in Lombardiâ ante annum 1730, et Cesennæ ante annum 1738. Secale cornutum, ergot, morbus est longe alius, solumque secale vel duas aut tres alias plantas graminaceas Alpinas, ut narravit illust. amicus meus Hallerus, infestans. Vegetatio est irregularis grani secalini, quod substantiam quasi mediam inter granum et folium adipiscitur, coloris, ut vidi, licet rarissime (raro enim in nostris regionibus crecit) fusce viridis irregulariter compressi, et, ut olim jam viderunt cl. Marchand et Vaillant, saepe quatuordecim aut quindecim lineas longum, duas latum. Præ aliis illa grana accuratissimè descriptit Car. Nic. Langius, additis etiam experimentis de illorum indole. Sata nequaquam germinant; abundant annis praesertim pluviosis; et quando pluviosum ver calidissima aestas excipit [b]. Simplicia hæc videntur; at, ut jam dixi, ex nominum confusione plures nati sunt errores. Semper notam fuisse rubiginem dubitare vetant antiquissima monumenta. Veteribus nota fuit quoque ustilago, apud illos fuligo aut uredo dicta; sed tum antiquis tum recentioribus sæculis pasim usurpatam rubiginem pro ustilagine, et vicissim ustilaginem pro rubigine queritur, qui doctissime de morbis grani in herba scripsit, Cl. Comes Ginanni [c]; firmiterque [b] Opus Langii, senatoris et medici Lucernensis, Germanice scriptum prodit Lucernæ anno 1717. Vis tituli est Descrip- tio morborum ex esu clavorum secalinorum cum pane. Bonum excerptum invenitur in actis eruditorum ann. 1718. pag. 309. [c] Delle malattie del grano in herba trattato storico fisico, 4to in Pesaro, 1759. credit rubiginem a Ramazzino descriptam, in constitutione epidemicâ anni 1692, veram fuisse ustilaginem. Queritur nonnullos praedicasse audacter de ustilagine quod solius est rubiginis, quam veteres æruginem quoque dixerunt. Horum locos fusa adducit, a quibus abunde patet, uredinem aut fuliginem (recentior est enim vox ustilago) primis ævis, quod dixi, notam quidem fuisse, at tantum obscurè. De nomenclatura secalis cornuti minor confusio; aliis quidem secale luxurians, aliis mater secalis quod est mutterkorn Germanorum, aliis orga, Langio Clavus Secalinus dicitur, at cum aliis morbis vix confundi potest. Solus forsan errorem interponit Cl. Moneta, qui secale cornutum nihil aliud esse affirmat quam gigantea grana, ex nimio incremento in feracibus annis, quæ nihil nocivi habent, additque, contra omnes, hordeum et frumentum cornuta fieri posse [d]; at sane nunquam secale cornutum vidit bonus vir, sed grana illa vere gigantea nullo vitio nisi nimio volumine foeda et omni anno ubique obvia. Fœmina, cujus epistolam posteris tradidit Cl. Salerne [e], dicit quoque secale cornutum aliquoties majus, aliquoties minus esse secali vulgari; et Cl. Hanovius [f] credere quoque videtur secale cornutum morbum esse aliquoties marasmoidæum; sed hisce tribus dissentunt omnes alii. [d] Commentar. de rebus in histor. natural. et med. gestis, tom. III. p. 520. [e] Memoire sur les maladies que cause la seigle ergotté, dans les memoirs de mathematique et de physique presentés à l'academie Royale des Sciences, tom. II. p. 161. [f] Comment. de reb. in hist. &c. ubi supra. Quoties Quoties ergo de rubigine, ustilagine, aut fecali-cornuto agitur, probe tenendum rubiginem, æruginem, ruggine, robbiga, mildew, rouille, suc mielle et forsan bled vante, unum esse morbum; ustilaginem, uredinem, fuliginem nigellam, volpe, nielle, brulure alium esse diversum morbum, qui suas habet species, cariem et carbunculum; fecale demum cornutum, fecale luxurians, matrem fecalis, mutterkorn, orgam, clavum fecalinum, tertium esse genus morbi primis omnino dissimile. Nocivum præbere alimentum omnia corrupta grana non nesciverunt antiqui; et pulchra habet præcepta, etiam nunc in diæteticis princeps, Galenus, de damnis frumenti nigri, id est, ustilaginis, et lolii, quibus uti pistores feriò vetat, memorans simul morbos quos inde natos vidit [g]. Panis confectus ex frumentis quæ fœdavit pulvis nigellæ, aut quæ carbunculata fuerunt (nondum enim videre contigit grana partim cariosa, partim sana) maligne semper fermentat et coquitur, viscidus est, gravis, inasfuetis nauseosus; et anno 1758, cum hic abundaverit, plurium, ni sefellit observatio, morborum chronicorum abdominis et cutis causa extitit. Vedit Longolius virum, qui, devoratis, curiositate, granis aliquot frumenti ustilaginei, doloribus membrorum corripiebatur, et aliquot dejectionibus sanatus est. At pessima sunt damna quæ ex esu fecalis cornuti oriuntur, et cum verisimile sit hanc fecalis degenerationem omnis ævi fuisse, credere ausim morbos quos ciet, omni ævo aliquot mortales tetigisse, utut [g] De alimentorum facultatibus, l. i. c. 37. illos minime descripterint veteres medici; primum enim accurate descripti sunt anno 1596, et ab illo tempore dire in varias Europæ regiones aut spasmos aut gangraenam excitantes savierunt. Breviter et historice illas clades recensebo. F. Hofmannus utramque morbi faciem adumbrat [b]. Spasmodicam primum, tum gangraenosam delineabo. Anno 1596, in Hassia et vicinis regionibus, grassatus est epidemicè morbus spasmodico-convulsivus, cujus causam usui fecalis cornuti tribuit facultas medica Marpurgensis, quæ, anno 1597, libellum edidit, Germanice, de symptomatibus, ætiologia, et curatione hujuscemorbi; in quo hausisse videtur Sennertus [i]. E fusa descriptione, in auctore omnium manibus trito, facile invenienda pauca tantum memorabilia excerptam. 1. Qui epilepsiam corripiebantur, vix omnino hoc morbo in posterum liberabantur. 2. Qui amentes fiebant, stupidi ad mortem usque remanebant. 3. Licet nonnulli post hunc morbum ad quindecimum annum superstites fuerint, singulis tamen annis, mensæ Januarii et Februarii, male se habebant. 4. Contagio non immunis erat morbus; quod nusquam alibi observatum. Idem morbus annis 1648, 1649, 1675, in Voigtländia, testé Hofmanno, grassabatur. Anno 1702 totum Freibergensem tractatum peragravit. Anno 1716 Saxoniæ et Lusatiam affixit, quam epi- [b] Patholog. general. part. ii. cap. ix. § 16. in scholio. [i] De febribus, libr. iv. cap. xiv. de febre maligna cum spasmo. Vol. LV. Q demiam demiam descriptit G. V. Vedelius [k]. Eodem tempore A. O. Goelike dissertationem edidit de eodem morbo, in qua omnes, qui tunc extabant de hoc morbo auctores (quos inter Horstius, Buddaeus, Longolius, Haberkorn, Willish, aliique) sedulo excerptis [l], differentiasque morbi in variis epidemicis curiose indicavit. Idem morbus anno 1717, varios Germaniae locos tetigit. Silesiam anno 1722 invasit. Inde nata Vateri Dissertatio [m]. Dynastiam Sabothi in Silesia et tractum Vartembergensem in Bohemiâ, anno 1736 occupabat. Sabothi epidemiam descripsit, at, maximam partem, Germanice G. H. Burghart [n]. Morbum Vartenbergensem accurate pinxit J. A. Srinc [o] qui solus quingentos ægros visitavit. Haec erat facies morbi. "Incipiebat molestâ titillatione pedum referente formicarum perreptationem; mox ventriculus gravi torquebatur cardialgia. Hinc ad manus malum procedit, donec tandem ipsum caput occupet. Titillationem ejusmodi non manuum tantum extremique pedis sed et utriusque membris digitorum sequitur contracção, quam vir robustissimus vix impedire valeat, adeo ut varie distractos artus jurares luxari. Uri pedes manusque altis significant clamoribus, corpore sudoribus diffuente largissimis. Grave fit post dolores caput, et ver- [k] Dissertatio de morbo spasmodico epidemico maligno in Saxonia, Lusatia, vicinisque locis grassato. Jenæ 1717. [l] A. O. Goelike horæ subsecivæ, tom. ii. [m] Chr. Vateri Dissertatio de morbo spasmodico populari Silesiaco. Witteberge 1723. [n] Satyrae medicorum Sileiacorum, Specim. iii. obs. 4. [o] Satyrae medicorum Silef. Spec. iv. obs. 5. tigine corripitur: Nebulae oculis obversantur. Nonnulli vel plane caecutiunt, vel quae singula occurrunt, bina se videre autumant. Obliviscuntur se, et ebriorum instar vacillant, mentis minime compotes. Quidam maniaci fiebant, alii melano- colici, alii comatosi. Qui decimum quintum aetatis annum superarunt, morbo comitiali sunt obnoxii. Horum plerique fatis concedunt. Comitur id malum opisthotonos, et spuma ex ore profluit sub- cruenta aut flavo viridive colore tincta. Lingua convulsionibus faece lacerabatur; quibusdam adeo intumuit ut vox intercipetur, salivâ effluente copiosissimâ. Cardialgia tentatos, subsequuta vo- mitum epilepsia, mortem vidi oppetere. Qui post titillationem horrore et frigore obriguerant, eorum- dem manus pedesque minus distendebantur. Uni- versa haec malorum ilias pedissequam habet bu- limum. Plurimi satiari nequeunt, paucissimi cibos aversantur. In unius cervice bubones nasceban- tur, ii tamen ad pestem minime referendi. Ex his pus flavum effluxit, inter immanes et urentes plane dolores. Maculae in alterius pedibus efflo- ruere, pulicum morsibus similes, quae in octavam hebdomadam perdurant. Quorundam facies tur- piter foedata est maculis. Pulsus sanorum similis, nullo excepto. Excipiebat spasmos rigor artuum: ut pedibus manibusque capti viderentur. Apud alios duarum; apud alios quatuor; apud alios sex octove; imo apud nonnullos duodecim hebdo- madarum spacio dirus hic affectus suam ludit fa- bulam; sunt et illi sua interscenia, quibus ægrotos finit quiescere. Perierunt inde ab initio ejus ho- mines centum, maximam partem infantes. Inter Q2 quingentos quingentos scilicet ægrotos infantes trecenti occur- runt; ad decimum vero quintum annum ætatem in- fantum numero. Duarum domuum ineolæ ad plures abiere, nullo plane superstite. Contagionem non adeisse Deum testor." Horrenda symptomata, ait Burghard, atque spasmi extremas corporis partes, brachia videlicet, pedes, caput, oculos, labia mirum in modum convellentes, omnem rationis usum delentes, nullis compesci potuerunt praesidiis. Raro ante tertiam septimanam, morbus quicquam remittebat, plures vero qui praesertim neque medicamentis utebantur, neque conveniens regimen observare voluerunt, ad unum vel alterum mensem detinuit. Quibus febris, continua quasi, superveniebat, largos, prae- sertim tam post febriles quam spasmodicos paroxysmos, eliciens sudores, hi citius evaserunt. Qui autem moriebantur paulo ante deceffum resolutionem membrorum paralytoïdem, imo et ipsam apoplexiæm videbantur pati. Feminis proliiores inducias concessit morbus, tunc demum eo vehementius furens quum menstruum veçtigal esset solvendum: hoc soluto praeter ingentem virium prostrationem per aliquot septimanas parum conquestæ sunt, do- nec rediens luna novas resuscitavit turbas." Quibus demum evadere datum, his per notabile temporis intervallum membrorum debilitas, imo unius vel alterius quasi rigor et movendi quædam impotentia mentisque torpor." Anno demum 1741, Novam Marchiam ingressus hanc regionem usque ad mensem Maium anni 1742, pressit idem morbus, quem graphicè pinxit Cl. Muller Muller [p], cujus accuratissima descriptio lectu digna est. Eadem initia, incrementa, symptomata convulsiva et paralytica, eamdem pertinaciam, eudem exitum ac in descriptione Srinici invenies, sed perpetuus comes hic adfuit febris ægrotis Bohemenfibus ignota. An ab illo tempore novas regiones devastaverit illa calamitas nescio; jamque, optime Bakere, ad aliud genus morbi quod inducit fecale cornutum, gangrænam nimirum spontaneam, accedo. Ex variis quæ collegi, constat hunc morbum in nonnullis Galliæ provinciis jam notum fuisse anno 1630, ut testabatur Doctor Thuilier, summi illius viri Ducus de Sully medicus [q]. Annis 1650, 1670, 1674, vigebat in nonnullis locis Aquitaniæ, in Solonia, tractu Gatinensi et, anno speciatim 1674, montis Argis, teste Cl. Perrault [r]. Primum symptoma erat torpor crurum, tum dolor cum levi tumore sine inflammatione, et cita successione, frigus, livor, sphacelus, membri excisio. In Solonia nulla aderat et febris, mites erant dolores. Nulla adhibebant auxilia; fed nasus, digita, manus, brachium, pedes, crus, femur, sponte sphacelata excidebant. Anno 1695, illustris ille medicus J. C. Brunn, vidit, Angustæ Vindelicorum, foeminam morbo spasmodico et sphacelo manuum laborantem, ex efi seca- [p] C. A. a Bergen et f. M. F. Mulleri Disputatio de morb. epid. spasm. convuls. contagii experte, Francofurti ad Viadrum, 1742, utilis dissertatio in collectione practica Halleriana reperienda. [q] Lettre de M. Dodart au journaliste des Scavants, ann. 1676. tom. IV. p. 79. [r] Journ. des Scavants, ib. lis cornuti, ad cætera bene se habentem; et didiciit a chirurgo, qui illam comitabatur, et qui nuper rime pedem ex eadem causâ sphacelatum amputaverat, degener illud frumenti genus causam esse, quod incolae sylvæ Hercyniae non tantum convulsionibus tententur miris, sed et extrema sphacelo emoriantur [s]. Anno 1709, eadem calamitas Soloniam iterum invasit, quæ raro fecali cornuto omnino caret, sed hoc anno quarta pars fecalis cornuta erat. Cl. Noël Chirurgus Nosocomii Aurelianensis L’hotel Dieu, intra annum, in nosocomio ultra quinquaginta ægros, ergotès, ut dicunt, visitavit, aut homines aut pueros, nullam foeminam, paucissimas puellas [t]. Morbus incipiebat fere in digitis pedum (unicus manu prehensus fuit) sæpe ad summum femur extendebatur. Primum symptoma post usum panis venenati erat species ebrietatis. Quatuor mortui sunt post amputationem, gangræna ad truncum usque serpente, quod mihi novum videtur argumentum quo demonstratur periculum amputationis antequam constiterit gangræna. Hæc amputatio est æque nociva ac repressio sudorum criticorum in morbo venenofo. Blæfarum sævus accidit casus quem sic narrat ill. Fontenelle. "Un Païsan fut attaqué de la maniere la plus cruelle : la gangrene lui fit tomber d’abord tous les doigts d’un pied, ensuite ceux de l’autre, apres cela le reste des deux pied, et enfin les chairs des deux jambes, et celle des deux cuisses se détacherent successivement et ne laisserent que les os. Dans le temps qu’on en ecrivit la relation les cavités des os deshanches commençoient à se remplir de bonnes chairs qui renaisoient [u]." [s] Act. Curiosor. Natur. Decur. test. ann. 2. obs. 224. [t] Histoire de l’Academie Royale des Sc. ann. 1710. p. 80. [u] Ibid. p. 81. Eodem Eodem anno, sævissimo gelu ubique gentium famosissimo, idem morbus in Lucernensi statu primum erupit et iterum annis 1715 et 1716, simulque Tigurinas et Bernenses ditiones invasit; hæc est epidemia quam narravit Langius. "Absque ulla febre, ut plurimum post præviam plus minus diuturnam laßitudinem, mortales male multabat. Scilicet artus frigore correcti pallorem atque rugas contrahebant, haud secus ac si calidæ diutius aquæ fuissent immersi, venis sub rugosa cute disparentibus. Hinc torpidi omnique orbati sensibilitate, superstité tamen, difficiliore licet, motu, dolore interno cruciabantur atrocissimo, qui ex atmosphæra aut lecli calore enormiter augebatur; in frigidiori verò loco aliquatenus remittens sensationi frigiditatis vix tolerandæ cedebat. Sensus hic adeo molestus ab extremitatibus partium ortus sensim atque sensim se diffundebat, et ascendendo post digitos in manibus brachia et humeros, in pedibus crura et femora occupabat, donec superveniente sphacelo pars affecta marcida nigraque vel e trunco vel vicino membro delaberetur. Fuérunt qui omni dolore expertes unum alterumque digiti articulum sphacelo correetum et delapsum in chirothecis vel tibialibus invenerunt. Sub morbi decursu reliquæ corporis partes satis bene valebant, nisi quod sub doloris incremento levem æstum febrilem, sub pastu ciborum calidorum, sudorem a capite ad scrobiculum usque cordis, somnos laboriosos, insomniaque turbulenta perpetfi sint ægri[x]." [x] Acta eruditorum, anni. 1718. p. 309. Ab illo tempore in Helvetia hunc morbum observatum fuisse non novi; sed ab anno 1709, intra spatium triginta annorum ter aut quater epidemice decurrens, in Nosocomio Aurelianensi, a Cl. Noel observatus est [y]. Endemicus est, ut videtur, in illis regionibus. In actis enim Academiae regiae Scientiarum Parisiensis legitur historia epidemiæ ejusdem generis, a Cl. Duhamel, ex relatione Cl. Mulcaillé descripta, pessima sane indolis, longe enim maxima pars ægrorum peribat. "Il regne en Sologne depuis la moisson une maladie appelée ergot, nom qu'on lui a donné à cause de la figure d'un grain qui la produit qui ressemble à un ergot de volaille, c'est un seigle dégénéré, dont l'usage donne à la masse du sang une qualité putride et gangreneuse, qui se fait d'abord sentir dans les pieds et dans les jambes par des lassitudes douloureuses et de lividité extérieure qui forme une gangrene plus sèche qu'humide; il s'y engendre souvent des vers; enfin les doigts des pieds se détachent de leurs articulations et tombent avec le metatarsé; ensuite le pied, la jambe et jusques au femur, qui abandonne la cavité cotyloïde; il en arrive autant aux extrémités supérieures, et on a vu à L'hôtel Dieu des gens n'ayants plus que le tronc, vivre néanmoins plusieurs semaines; car ces chutes des membres ne sont jamais suivies d'hémorragie. Jusques ici on n'a pas réussi à guérir de ces malades; il en a péri plus de soixante [z]." [y] Quesnay, traité de la gangrene, p. 408. [z] Mem. de l'Ac. R. des Scien. ann. 1748. p. 528. Aliam epidemiam descripsit Cl. Salerne [a], cu- jus haec erant praecipua phænomena. 1. Omnes ætates et sexus invasit. Supra genu non ascendebat: dum anno praeterito, ille forsan de quo Cl. Mulcaillle scripsit, puer decennalis, qui duo femora amisit, et frater, quatuordecennalis, ex al- tera parte femur, ex altera crus; ambo post 28 dies perierunt. 3. Paucissimi qui evadunt, raro tamen diu superstites vivunt. 4. Amputatio mortem citat. 5. Ec centum et viginti ægris vix quattuor aut quinque evaferunt; omnes alii intra sex menses perierunt. 6. Sanguis admodum viscidus vix a venâ stillabat. 7. Inflammatio cutis locum suppurationis praesagit. 8. Post amputationem neque tornatili neque ligaturâ opus. 9. Frequentius pedes invadit morbus in So- lonia, paludosa regione. 10. Omnes ægri ab initio fere imbecilli historiam morbi tradere nesciunt; fla- vescit facies et adeo marcescunt ut cadavera vide- antur. 11. Morbus nequaquam est contagiosus. Cl. Puy, Chirurgus primarius Nosocomii Lugdu- nenis L’hotel Dieu, mihi narrabat se ibi vidisse sub- inde, et semper imbrofis annis, aliquot ægros hoc morbo laborantes, a vicinis agris adductos, quos inter feminam cui duo exciderant femora. Symptoma de quo anxie queruntur est urens ignis in parte. Addebat se audivisse morbum aliquoties observari in Del- phinatu. Non solis hominibus nocet fecale cornutum, sed animalia quoque venenat. In Wartembergensi tractu ex illius esu abortum faciebant sues; peribant muscae. [a] Memoirs de Mathemat. et Phys. present. à l’Academ. Roy. des Sc. tom. II. p. 155. Vol. LV. R Narrat Narrat Srinicus canem nutritum pane e puro fecali cornuto confecto intra horrendos spasmos periisse. Alii medici idem experimentum fecerunt cum porcis, anseribus, gallinis. Idem fuit eventus [b]. Convulsi quoque perierunt cervi qui secale cornutum comederant [c]. Vidit Cl. Salerne porcum, hoc fecali, cum duplici hordei parte, aliquandiu pastum, qui periit cum abdomine tumido, duro, nigro, cruribusque foede ulceratis; hepate autem et intestini partim gangraenosis. Alio, ob furfur fecalis cornuti comestum, quattuor pedes et duae aures exciderunt. Anates nonnulli inde pessime se habuerunt, et duo sat cito perierunt. Plura quaeri possunt. 1. Quænam est causa hujusc degegenerationis fecalis? Summa hic adhuc caligo. Cl. Aimèn demonstravit cariem oriri ex feminibus situ foedatis [d] et promisit inquirere in causas fecalis corniculati. Num fidem solverit in quarto tomo, quem nondum vidi, nescio. 2. Quomodo nocet fecale cornutum? Fiat lux. Plura noscimus venena vegetabilia quorum modum agendi ne minimum intelligimus; tale est fecale cornutum: nauseoso pollet et acri sapore; talis est sapor plurium venenorum necroticorum; in genere videtur hoc fecale humores nostros inficere veneno inquinato, quod aut nervos laceffens spasmos, aut sanguinem putrefaciens gangraenam excitat. Plura nescio. 3. Quomodo nocet nigella? Acre est venenum et viscidum; at si quis nudis pedibus in pratis nigellâ [b] Sat. Med. Silef. ubi sup. p. 57. [c] Muller, § xiv. 33. [d] Mem. present. tom. III. p. 68. obductis obambulat, foeda inde crurum ulcerem reportabit [e]. 4. Cur modo spasmos, modo gangraenam, aut cum febre, aut plerumque sine febre, excitat hoc venenum? Res est altioris indaginis, nec speranda solutio nisi ex innumeris observationibus et experimentis, de quibus huc usque ne quidem somniatum est. In genere tota haec historia, haud sat nota et perspensa, dignissima est attentione medicorum; plura enim phænomena habet quae, bene intellecta, multum lucis in medicinæ difficiliora radiarent. Quae de medelâ novi breviter nunc recensebo. Marburgenses purgabant, tum amara sudorifica largiter praescribebant. Longolius acida suasit. Langius emesim initio adhibebat, et, emesi perfecta, sudorifera amara; omniaque cavere jussit alimenta viscosa, pingua aliaque dunspepta. Omnes strenue interdixere pane calido, quem longe perniciosorem senescente ubique demonstravit observatio. Ipsum granum tempore virus amittit; inde frequens epidemia mox post messem, senium rareficit et demum penitus cessat, utcumque non desit fecale cornutum. Mulleri laxa est et inermis medicina ex inanibus antispasmodicis; recte vero vesicatoria adhibuit. In Solonia mitescunt dolores venæ sectione; decoctum vitrioli, aluminis, et salis communis gangraenam incipientem aliquoties fisset [f]. In puerò, crus gangraenofum largiter ad ossa usque incidebat Cl. Puy, tuncque acerbe dolens os [e] Langius ubi sup. p. 313. [f] Memoir. pref. tom. II. p. 162. tibiæ variis terebrationibus perforabat; totum fere excidit putridum os; sed sensim totum callo regenerabatur, novisque succrescentibus carnibus integre restitutus est æger. Si de morbo ignoto conjecturas proponere liceret, præmissa, pro casu, V. S. emesim ex ypocacuana et forsan repetitam excitarem; cum sale amaro purgarem, tum largas doses camphoræ, elixirii vitrioli et corticis Peruviani cum decocto chamæmeli propinarem; larga vesicatoria et cervici et osfi sacro apponi curarem, lateque incisas partes ægrotantes, continuo decocto vinofo corticis Peruviani foverem. Anne hæc gangræna sat accurate dicta gangræna ustilaginea? nequaquam. Anne morbus ardentium? hic morbus videtur fusisse Erysipelas in gangrænam sæpe desinens. Dixit Cl. Pu y eam esse aliquoties morbi faciem in Delphi natu. Anne gangræna, quæ tam acerbe sæviit in familiam J. Downing, in pago WATTISHAM mensis Iauarii anni 1762; et quam descripterunt Cl. BONES [g] WOLLASTON [b] et PARSONS [i], est idem morbus? Pater, mater, sex pueri, corripiuntur doloribus acerbissimis crurum, pedum, femorum, valente reliquo corpore; nigrescunt, gangrænosæ excidunt partes; solus felicior est pater, qui lenius ægrotans nihil de corpore amisit; puellus quadrimestris, cum nigris cruribus, ante excisionem moritur. Mater, tres filiæ et duo filii septem crura et quatuor pedes amit- [g] Philos. Transf. Vol. LII. No 84 et 85. [b] Ibid. No 83 et 98. [i] Medical Museum, tom. I. p. 442. tom. II. p. 499. tunt; ex duodecim itaque pedibus undecim excidunt aut rescinduntur. Hæc est vera imago morbi Soloniensis. Defuit eadem causa, secale nimirum cornutum; at non defuit corruptum frumentum, a quo malus conficiebatur panis, cujus usus alium hominem in eumdem morbum, sed longeleviorem, conjecit. Quærenda ergo causa morbi in grano, quod erat, observante Cl. Wollaston, nigrum et corruptum; credidit autem Mullerus, male quidem, nec forsan tamen sine aliqua observatione, clavum non sine ustilagine nocuisse. Cur vero præ cæteris hæc ægrotavit familia? 1. In Silesia duæ integræ familiae a vivis tollebantur, quibus inerat ergo aliqua proëgumena dispositio nociva. In Soloniâ duo fratres præ aliis acerbe morbo multabantur. Blæfarum unicus homo ægrotasse videtur. Aliæ observationes demonstrant nonnullas personas facillime gangrænae corripi [k]. 2. In Silesiâ morbus infantes praesertim invasit: juvenes erant ægri Britanni, et mater debilis ex lactatione. 3. Erant omnes macilenti et valetudinarii, quod arguit vapidum sanguinem. 4. Observatum est alibi æarem humidum et clausum, carnem porcinam, diætam lacteam morbi vires auxisse, hæc omnia in domo Downingiana aderant. 5. Non modo maligno pane, sed maligno vervece, maligno lardo, malignis pisis, nonnullis protinus noxiis, [k] Quesnay de gangraena, p. 413. usa est infelix familia: hæc omnia suam solverunt symbolam. 6. Morbus non fuit contagiosus. Vale, vir optime; et benigne hasce qualescumque paginulas accipe. Lausannæ Helvetiorum, 28 die Junii, 1764. XVIII. Observations for settling the Proportion, which the Decrease of Heat bears to the Height of Situation. Extracted from a Letter of Thomas Heberden, M. D. F. R. S. to William Heberden, M. D. F. R. S. Read March 28, 1765. THE remarkable transition from heat to cold in all seasons in proportion as we ascend the mountains here, induced me to make the following observations, with intention to discover if there subsists any regularity between the difference of heat and the elevation of situation. In order thereto, besides several observations made at different times, without any remarkable variation, I took the opportunity of a journey of some English gentlemen in October last, whose curiosity led them to ascend the mountain, called here Pico Ruivo, being the highest land on this island, the perpendicular height of which above the sea's surface is, according to Mr. de la Luc's method of mensuration by the barometer and thermometer, $5141 \frac{8}{15}$ English feet. Being supplied by me with the proper instruments,