Observatio Lunaris Eclipseos Albani Habita Post Occasum Solis Diei Dominicae 21 Octobris. S. N. 1725. Ab Eodem. Ex Eadem Epistola

IV. Observatio Lunaris Eclipseos Albani habita post Occasum Solis diei Dominice 21 Octobris. S. N. 1725. Ab eodem. Ex eadem Epistola. H. M. S. Orologiis pendulo instructis, & per dies plures ad meridiem verum exactis utebamur. Occasum solis spectare hodie non licuit, nubibus occupantibus occidentalem Horizonis plagam. Nubibus pariter orientalem tractum obscurantibus in Lunæ ingressu in umbram, tam pertinaciter australis ventus novas cogebat, ut per totum tempus immersionis integri globi Lunaris in umbram, vix ter, aut quater, idque raptim, tubum opticum in eum dirigere datum sit. Circa hoc tempus umbra videbatur ad centrum Lunæ pertingere. Sed cum maculae distinctè definiri non potuerint brevissimo illo spatio temporis, quo per nubium intervalla discus Lunaris detegebatur, praecisè noscere non valemus hanc ipsam phasin digitorum sex Lunaris diametri obtectorum, licet paulò abludat à minuto 15, post horam sextam à Meridie. Totalis Immersio ad hoc circiter minutum temporis referenda est, quantum spectare licuit ex duobus, aut tribus minutis horariis, quibus Lunam vidimus satis di- Verum secunda temporis definire, quibus umbra vera totum discum obtinuit, permissum nobis non fuit à nubibus succedentibus. Post immersionem totalem discus Lunæ apparebat ab Atmosphæræ terrestris radiis refractis rubescens, dilutiori tamen colore in ea parte limbi, quam postremam Sol desruerat. Inducta postmodum serenitate, licuit observationes emersionis perficere. Subalbicat discus Lunæ in limbo proximè illuminando. Nondum tamen lux directa Solis discum attingit. Clarior adhuc fit limbus Lunæ; sed nondum excedit ab umbra vera. Nunc primùm limbus Lunæ incipit lumen recuperare in parte circumferentiae sita inter maculas Grimaldi & Galilæi: quæ maculae adhuc latent. Limes illuminationis attingit primum limbum Grimaldi. Totus Grimaldus extra umbram. Galilæus emergit ex umbra. Aristarchus incipit emergere. Totus Aristarchus emersit. Prior Copernici limbus incipit illuminari. Totus Copernicus extra umbram. Totus Plato emersit. Prior limbus Tychonis incipit emergere. Totus Tycho extra umbram. Subtena arcus C A D, & C F D per Micrometrum explorata est partium Micrometri 22, qualium Lunæ diameter est 24 in tubo tubo palmorum undecim Rom. A B verò est partium 12. (Vide Fig. 5.) Menelaus 25 exit. (25 est numerus maculae assignatus in Lunae imagine, à Parisiensi Academia edita.) Macula clarius sita ante Plinium exit. 9 5 0 Hermes ab umbra prodit. 9 6 0 Plinius emergit. 9 50 0 Incipit emergere Posidonius 27. 9 16 0 Maris Crisium limbus prior emergit. 9 18 0 Totum Mare Crisium extra umbram. 9 25 0 Langrenus 39 exit. 9 24 0 Umbræ extremum in limbo Lunæ adhuc videtur. 9 24 30 Finis umbræ veræ. 9 25 0 V. Conspectus Maculae Platonis in Luna caelo clarissimo nocte sequente diem 16 Augusti 1725, hora prima post occasum Solis Romæ in monte Palatino, per tubum opticum Josephi Campani, palmorum 150 Romanorum, spectante eodem Viro Cl. Ex eadem Epistola. Margines elevati in ambitu maculae persundeabantur luce Solis, & candorem consuetum ostendebant: fundus maculae tenebrosus spectabatur, cum ad illum radii solares nondum pertingerent. Sed proiectio lucis minus candidæ, imò nonnihil rubescens, pervadebat mediam aream maculae (ut in Fig. 6.) non secus, ac si in latere marginis A Soli obverso foramen aliquod fuerit, per quod radius Solis admitteretur.