De Aquilis Romanis, Excerpta ex Epistola Guil. Musgrave, M. D. et Utriusq; Societ. Reg. Socij, ad Virum Clariss. Gisb. Cuperum, Consulem Daventriensem

XI. De Aquilis Romanis, Excerpta ex Epistola Guilielmi Musgrave, M.D. et utriusq; Societ. Reg. Socii, ad Virum Clariss. Gisb. Cuperum, Consulem Daventriensem. De Romanorum Aquila dubitas, utrum Auro Argenteo incrustata fuerit? [veteres, inquis, eam Auream vel Argenteam faciunt totam.] At, Amicorum optime, quis unquam veterum hoc affirmavit? Scio quidem (eruditissime Cupere) Te cum Stewechio et Lipso, militiae Romanae scientissimis, stare. Scio Dionem Cocceium (1) 'Αετός Χρυσός, Arrianum (2) 'Αετός σέμπαλα χρυσά de Romanis Aquilis adhibuisse. Xenophon etiam, de Persis scribens, (nam a Persis Aquilae sunt acceptae) Αετόν τινα Χρυσόν (3), et αετός Χρυσός (4). Sed longe haec a scopo. Suggestum in Curia, (sic a Floro (5) dicitur) sive Sellam (ut Suetonius (6), & Cicero (7) eam appellant,) quam Senatus Julio Caesari decrevit, totam ex Auro fieri, vix credibile est; verum potius (ut vult (8) Buchnerus) auratum, et multo Auro obductam. Si quis autem isthanc opinionem pertinaci er defensum iverit, Plutarchum (9) & Dionem (10) habebit adversarios; a quibus haec eadem Sella Διοκετος ἐπίχρυσος, i.e. Auro inductus, sive obductus, in summa sui parte inauratus, dicitur: Ut, a Suetonio (11) [Sedes Aurea] & plus semel a Cicrone (12), Ele- (1) Lib. XL. (2) Dissertationibns Epitetti. (3) Xenophon. Anab. (4) Pædia Cyri, Lib. VIII. (5) Lib. II, Cap. XI. (6) De Julio Caesare, Cap. XXVI. (7) Philippic, II. 85. De Divinatione I, 19. (8) Thesauro Eruditionis Scholasticæ, voce Aurea, Ed. Lipsiensis, 1692. (9) In Caesar. (10) Lib. XLIV. (11) Loco jam citato. (12) Locis jam citatis. gantiarum patre, qua significatione Sella hæc dicatur Aurea, facile sit perceptu. Domum incendio absuntam, restitutamq; Nero (ex auratis proculdubio Columnis, ostiorum postibus, Fenestris, et id genus alijs) Auream (13) nominavit, non ex Auro fabricavit. Notum etiam est, a Cicerone (14) Aquilam militarem dici Argenteam; sed id significare [totam eam ex Argento fieri] non est probabile; cum in triumpho Pompeii magni, Mithridatis Currus [Aureos, Argenteosque fuisse] tradit Plinius (15). Hosce vero totos fuisse Aureos opinabimur? minime gentium. Ipsa rei ratio contradicit. Quis enim nescit, Tritum hæc Metalla non pati? Quis neque, Auris id pondus esse, ut Currus ex eo factus, quod trahi respuat, (nisi minutulus, ad Puerorum ludicra) omnino sit inutilis? In hismodi dictis, non solum verborum sono, et primo eorum sensui, sed et ipsi naturæ rei consulentum: Quæ si, in veterum Authorum interpretatione, diligentiter observetur Regula, in iis explicandis exponendisque, usus erit profecto non exigui. Hoc quasi filo ducti, Labyrinthus hunc ingrediamur; primoq; advertamus, Aquilam esse totius Legionis Insigne, fulgens, hastæ longæ extremitati affixum; ut ab Aquilifero erectum, et a militibus, (præcipue primæ Cohortis) ij vero in Legione, ut ex Vegetio (16) patet, Pedites mille centum quinque, Equites centum triginta duo (i.e. 1237) erant, aspectum, usui sit tanto eorum numero, in servandis ordinibus, in custodiendis intervallis, atq; adeo forma aciei retinenda. Alta ergo, et magna sit Aquila, necesse est, ut proposito respondeat: Primum ejus Altitudinem, et deinde Magnitudinem indagabimus. In Allocutionibus, quas Nummi Romani passim repræsentant, ij, præcipue, quæ justæ longitudinis hastam humi defixam habent, et Aquilam ad perpendiculum eleva- (13) Sueton. in Nerone, Cap. XXXI. (14) Orations in Catalinam, Cap IX. (15) Lib. XXXIII. Cap. XII. (16) Lib. II. Cap. vi. elevatam; his, inquam, in Nummis, Aquilae et Hastae, cui imponitur, simul sumptarum altitudo, ad Aquiliferi altitudinem esse solet, ut 4 ad 3; sive in ratione sesquitercia, praterpropter. Ut in Nummis Caij Caesaris, (17) et Galbae, (quos ex Ære majusculos possideo, et jam nunc in manibus habeo) alijq; licet observare, Galbae (18), Hadriani (19), Gordianiq; (20); quorum figuræ, prelo impressæ, extant; et in Nummo Othonis, (quem etiam possideo) Securitatem P. R. exhibente. Dato jam Aquiliferum sex pedes altum esse, (qua utiq; statura in istiusmodi milite commoda censeatur) hinc sequetur, Aquilum et Hastam simul acceptas, altas esse pedes octo. Hujus altitudinis pars minimum duodecima tribuenda est Aquilae, cujus profunditas erit unciarum octo. Ex profunditate corporis hujus Aquilini, de ejus ceteris dimensionibus possumus conjicere; et ex ijs de ejus Pondere. Erit pondus hujuscce Aquilae, si ex Argento fuerit, librarum circiter 300 Trojan. si ex Auro, 600 l. Trojan. At tantæ molis Auro, vel etiam Argento, Hastæ summæ imposito, in altum elevando ferendoq; parem, quem tandem inveniemus Aquiliferum? Profecto, quod in causis antiquitus solebat dici perobscuris, Non liquet. Lipius (21) hic opponit ex Floro, in clade Variana [Signiferum Aquilam intra Balthei sui latebras gerentem, et in cruenta palude delitentem,] ne scil. potirentur ea hostes; ex eoq; corpus Aquilae non magnum esse judicat. Balthei latebras, quam velit ille maximas, et quidem ejus, qui vel Garagantuae circundaretur, lubentius concederem, quam Aviculam, Passerem, vel Rubellionem magnitudine vix superantem (qualem Lipius eam esse vult) Aquilae Romanae vires & munera praestare; sed ut Florus, in aliis hujus narrationis partibus, turpissime falsus est; (qua de re videantur Ryckij (22) ad Tacitum Animadversiones) (17) Vide Tab. II. (18) Stewech. Comment. ad lib. III. Vegetij, pag. 271. (19) Ibi. (20) Acta Eruditorum Mensis Maij, MDCXCIII. (21) De Militia Romana, lib. IV. (22) Pag. 33. ita quidem minime audiendus, in ea, qua de Aquila magnitudine adeo dissentit, tum a reliquis optimae notae Auëtoribus, tum ab ipsa rei natura veritateq. Ego quidem (ut de Aquila fabrica, ex ejus usu, ferrem sententiam) e Ligno quodam, vel Subere, vel materia sive Coriacea, sive Chartacea, vel hujusmodi aliquo levidentis, Lamina sive Argentea sive Aurea obduco, cum Alis ejusdem Laminæ in altum expansis, & interdum Tonitru sub Aquila pedibus, eam fieri conjecto. Talis enim proposito responderet. Aquilæ parvitati immodicæ non parum favent ea, quæ de Sacello ejus, ab Auëtoribus nimis obscura, neque recte satis, exhibentur. Aliqui Sacellum, & in eo Aquilam, Hastæ superponi volunt: Sed (ut apertissime (23) Lipsius) Cave, sentias, in Hasta ipsa simile quidpiam adfuisse Templi. Ad Castra id referendum est; in quorum principijs Ædicula quædam, sive Templum erat, in quo, Religionis ergo, Aquila & Signa servabantur, adorabantur: quod ex Herodianis lib. iv. probatur. Hoc autem adjicere placet ὑπὸσκευαζον, quod a Lipsio prætermissum est, nempe ad Domos etiam privatas id referri posse videri. Ita enim (24) Cicero de Catalina [Aquilam Argenteam, cui domi tue sacrarium scelerum tuorum constitutum fuit.] Quod ab alijs Aquila Sacellum, Templum, & Ædicula fuit, Sacrarium id a Cicerone dictum, & quidem in privata Domo positum. Hanc rem consideranti, nemo eam acu tetigisse, mihi magis videbatur, quam Ant. Augustinus (25), qui ita scribit, [Legiones singula Aquilam sculptam gestabant, hastæ, impositam, Auro Argentove incrustatam.] Quæ quidem illius verba, rem, ut opinatus sum, veram exprimentia, in Commentarium meum retuli: recte vero, an secus, cedo quemvis arbitrum. Tabula (23) Commentatio ad Lib. II. Annalium Taciti. (24) Loco jam citato. (25) Dialog. III. Antiquitatum in Cappadocia. Nummos hosce Romanarum Magnitudinem Aquilarum ostendentes, ære incisos, Orbi literato D.D.Q. Tho:Dike de Totton, Armiger, πόλων ἀντάξιος ἀρχῶν. Tabula Explicatio. I. Nummus Galbae, in altera parte habens ejus Effigiem, cum hac Inscriptione, IMP. SER. SVLP. GALBA. CAES. AVG. TR. POT. Vide Tab.II In altera Adlocutionem, quam hic exhibemus: II. Nummus Hadriani, cujus altera facie HADRIANVS: AVG. COS. III. P. P. Alterâ hæc Adlocutio. III. Nummus Gordiani: cujus altero latere, IMP. GORDIANVS. PIUS. FELIX. AVG. altero, quæ hic cernitur, Adlocutio. Reliqui tres Nummi e meis sunt, ærei, ejusdem Magnitudinis cum Figuris, nempe IV. Nummus C. Caesaris; cujus altera pars habet: C. CAESAR. AVG. GERMANICVS. PON M TR PO. (i.e. Pontifex Maximus, Tribunitiæ Potestatis.) Alterâ hæc Adlocutionem. V. Num- V. Nummus alter Galbae; altera parte habens SER. GALBA. IMP. CAES. AVG. altera, Adlocutionem. VI. Nummus Othonis, cujus altera facie IMP. OTHO. CAES. AVG. TR. POT. altera, SECURITAS. P. R. Notatu dignum est, in omnibus hisce Nummis Aquilas ejusdem fere altitudinis esse, nempe tres supra caput Aquiliferi circiter pedes; unde licet conjicere, quod tametsi Hastae, quibus superimpositae fuerunt Aquilae, non in Nummis omnibus exprimantur, tamen, cum in Nummis 1, 2, 3, 4, integre ad terram usq; producantur, ejusdem alias cum hisce longitudinis esse. XII. An