An Epistle Writ by Josephus de Aromatariis, Concerning the Seeds of Plants, and Generation of Animals

I. An Epistle writ by Josephus de Aromatariis, concerning the Seeds of Plants, and Generation of Animals. SIR, Ately meeting with an Epistle written by Josephus de Aromatariis, containing several Observables touching the Generation of Plants and Animals, which I expected not to have found so early in the World, I thought it not amiss if it were inserted in these Tracts, in regard, though already Printed, yet it is a great while since, and the Book scarce. It was Publish'd amongst some few other Treatises of the same Author at Frankfort, and Dedicated to the Lady Alethea, Countess of Arundel and Surrey, in the Year 1625. The Epistle follows: Epistola de Generatione Plantarum ex seminibus. Praestantissimo Oratori, Bartholomaeo Nanti Philos. & J.V.D. Josephus de Aromatariis Favorini F.S.P.D. Eruditissime Nanti, Libros de Generatione, quos multis abhinc annis moliebar, non conscripsi, nimium distraetus ob fluentem numerum agrotantium Nobilium, curae meae commissorum; & ob nimiam corpusculi mei imbecillitatem, quae longas Vigilias & Labores renuit. Adnotabo nihilominus brevissime per capita quaedam potiora attrinentia ad Plantarum semina; ut nisi satisfaciam, paream saltem tibi, & erunt ea ipsissima, quae saepius ore alias explicavi. Addam & ea duo, quae de Ovis quaevisisti. Poterunt forsan quae narrabo, nimum prorsus nova videri multis, & ab humano conceptu aliena nimium: Verum non quidem tibi, qui non solum aliis benignè audivisti; sed optimè nosti, hominum ingenia rebus accommodanda esse, non quidem contra; & antiquissima extare quaecunque semper eodem prorsus modo Natura praefitit; cognoverint ne homines vel non. Conscribam aliàs jam conceptos de Generatione Libros, in quibus multa forsan ultra commune opinionem enarrabo, non discrepantia (ut credo) à rei Natura. Nec forsan longum valde Tempus ab hac Epistola distabunt. Hoc interim sat erit hæc paucæ signare: Plantarum vocata semina non esse semina: Et non habere visum, actum (at dicunt) vel potentia generandi Plantam. Sed cum possit hæc obscura nimium existimari multis, aperiam rem clarius. 1. Planta determinatis temporibus prolificum semen generant; animalium seminibus proportione respondens; ex Materia quadam spiritibus commixta. 2. Illud autem excernunt in vocatis seminibus; veluti in parvis uteris, vel (si cum Empedocle loquaris) in ovis arborum. 3. In locis spiritus inclusus subditam Materiam fortius aggreditur, & novo semper affluente spiritu vivifico dornat adeo, ut ex ejus parte parvissimam Plantam revera generet, determinatis organis distinctam & confirmatam, & verà vivificet Plantali Vitâ: Reliquam uero partem relegat in alimentum assumendum ab ipsa Effigiata & formata Planta, &c. 4. Parva quæ gignitur Planta in cognominatis seminibus, vel gignitur qua parte Pediculus adhaeret: vel prorsus contra: vel alio quodam modo. 5. Quæ gignitur qua parte pediculus adhaeret, exporrigit ad Pediculum Radices, folia autem ad Apicem. 6. Quæ vero gignitur in Apice, folia extendit pediculum versus; radices autem ad Apicem. 7. Nec de sunt aliœ modi. 8. Parva hæc Planta, ex quo die gignitur, vivit, nutritur, augetur: Et determinato tempore decrecit, non aliter ac animal se neëtute laborans: Ac tandem moritur, nisi determinato loco & tempore seratur. 9. Plurima harum Plantarum, quoque extant in vocatis seminibus latentes, nutriuntur per adnatas quasdam (ut ita dicam) umbilicales vias. 10. Unde Plantarum vocata semina, quæcunque jam genitam & conformatam Plantam obinent, sunt fecunda. 11. Quæ vero non habent, infæcunda prorsus extant: Nec ullo amplius remedio fecundari possunt, si deciderint à Planta. 12. A vocatis igitur seminibus debito loco satis, nascitur Planta, non gignitur. 13. Generatio fit ope vocatae concoctionis. 14. Ortes fit cum recrudatione Plantæ & concoctione assumpti nutrimenti. 15. Pro Plantarum ortu, vocata semina lac generant, ut ita dicam; ex ea parte quæ ad nutriendum destinata fuerat, & congenero attracto humore: ad faciliorem inde nutritionem & auctionem. 16. Orta 16. Orta Planta non amplius à vocato semina recipit preparatum alimentum, nisi parum: sed à terra aliove proportionato loco. 17. Nec amplius per adnatas vias, nisi ut diximus parum: sed per radicem fugit; non aliter ac animal, quod primo per Umbilicales Venas creditur nutrimentum capere, exortum vero per Os affumit. Hæc sunt pauca veluti semina dicendorum in Lib. de Generatione, quatenus ad Plantas ex semenibus ortas attinet. Ex quibus facilime colligitur (si vera sint ut credimus) quam vanæ agitentur quaestiones quotidie dum queritur. Quomodo vocata semina ab arbore aliœve Plantis jam excerpta, debito loco sata novam Plantam generent. Anque adsit in ipsi forma Plantæ necne? Afferentibus nonnullis formam ibi esse in potentia tantum: nonnullis vero affirmantibus, non adhuc extante organizatione, vere adesse formam, ut dicunt, actu; quæ ubi ipsi domicilium paret. Non aliter ac si forma Plantarum esset quid verè separatum, ut dicunt, existentia, utens materia tanquam lignis ad navem fabricandam; esseque forma existens realiter, rei tamen non formatæ; magis quam Nauta non Navigii Nauta. Nec non aliae inextricabiles petitiones, excitatae ad humanum ingenium labefactandum, & è recta Philosophandi via deturbandum. Quod autem attinet ad Ova Gallinarum; exsiliamus equidem, Pullum in Ovo delineatum esse, antequam foveatur à Gallina. Et credimus augeri à calido materno, non solum tanquam à fovente, verum partim etiam tanquam à materia nutriente; quod & aliis quibusdam animantibus ab ære commune contingere putamus; veluti in lib. de generatione animalium Deo dante enarrabimus. Vale, meque ut soles ama. III. Observa-