Wilhelmi Ernesti Tentzelii Historiographi Ducalis Saxonici Epistola de Sceleto Elephantino Tonnae Nuper Effosso, ad Virum toto orbe Celeberrimum Antonium Magliabechium, Serenissimi Magni Hetruriae Ducis Bibliothecarium et Consiliarium

III. Wilhelmi Ernesti Tentzelii Historiographi Ducalis Saxonici Epistola de Sceleto Elephantino Tonna nuper effusso, ad Virum tota orbe celeberrimum Antonium Magliabechium, Serenissimi Magni Hettruriae Ducis Bibliothecarium & Consiliarium. Anta Nominis TVI apud omnes eruditos pridem invalit admiratio, MAGLIABECHI ILLVSTRISSIME, ut quem Isaaco Casaubono defuncto cultum decernebat Mortornus, in Epitaphio exclamans: O. DOCTORUM. QVID-QVID. EST. ASSVRGITE. HVIC. TAM. COLENDO. NOMINI. hunc TIBI vivo adhuc spirantique ultro cuncti & certatim deferant. Quare inter praecipua fortunae melioris ornamenta reputo, ante duodecim fere annos propius TIBI innovuisse, ab eoque tempore commercium tecum litterarium coluisse, longe luavissimum ac utilissimum, cum ad TE, tanquam communem & inexhaustum omnis doctrinae fontem, undiquaque confluat, indeq; vicissim ad alios redundet, quidquid rerum novarum in orbe litterato accidit ac geritur. Hæc causa est potissima, qua impulsus ad TE cum primis perscribere ausus fui rarum insolitumque his terris spectaculum, initio hujus anni oculis nostris oblatum. Tonna inter Thuringiae Dinastias haud postrema, Erfurto propinqua, Comitibus olim Glichenfibus paruit, iisque extinctis varios fortita Dominos ducatui tandem Saxo-Gothano innexa est, ex quo Serenissimus Princeps, FREDERICUS, cujus FILIVM cognominem feliciter hodie regnantem suspicimus, anno M DC LXXVII. jure emtionis hæreditario sibi suisque eam comparavit. Binos habet pagos seu villas ejusdem nominis, quorum alter appellatur Burg-Tonna, quasi castrum Tonnam, alter Grafen-Tonna, quasi Comitis Tonnam dierces. Uter illorum antiquior sit, definire nequeo: id saltem constat ex annalibus, vestissimum pagum esse, qui Domnaha audit in Diplomate Ottonis Magni, anno Christi D CCCC LXXIII. dato, meaque opinione ad Burg-Tonnam spectat. Proxime pago huic adjacet mons sive collis arenosus, arenam in fundo præbens purissimam albissimamque, in variorum artificum usum longe lateque transportari solitam: quam effodientes mensis Decembri superioris anni ossa quaedam maxima reperiunt, ad pedes posteriores spe- Antia, unum novendecim librarum pondere; deinde globum five caput rotundum acetabulo insertum, capite viri majus, novemque librarum; hinc majus os femori simile, triginta dua- rum librarum. Soluto post novi anni initium frigore amplius in- quirentes, offendunt spinam dorfi cum costis adhaerentibus, pro- fundiusque in arena abditos globos longe maiores binos, una cum ostibus eo pertinentibus, pedum nempe anteriorum; tum os humeri, quattuor pedes longum, duaeque spithamas la- tum cum dimidia: mox vertebrae colli cum vertice acuminato; denique caput praegrande cum quattuor dentibus molaribus, quo- rum singuli duodecim libras pendebant, & duo maximis dentibus five cornubus, duarum & dimidiae spithamæ crassitie octo que pedum longitudine ex capite prodeuntibus. Ut caput melius conficeretur, collis duodecim fere cubitorum seu vigini- ti quattuor pedum altitudine perforatus est, quo saepe ipse Seren- issimus PRINCEPS X. Kal. Februarii accessit, meque inter co- mites esse clementissime jussit, ubi omnes quidem in magno hominum concursu caput illud cum dentibus praegrandibus ad- mirabundis contemplati sumus, maxime autem indoluiimus, & caput & dentes, exceptis maxillaribus, quos integros fere ac- cepimus, & reliqua ossa, adeo fragilia, consumta carie, sitaque cor- rupta jacuisse, ut nullum eorum ex omni parte incontamina- tum erui potuerit, sed in plurimas particulas disjecta fuerint. Cum primum fama emanaret, vulgare simul opinionem de Ostibus Gigantis ea circumferebat, quae tamen nec mihi, nec aliis prudentioribus arrisit, & viso capite statim evanuit. Postea vero duae opiniones emergerunt, quarum altera pro Elephanti sceleto, temporis diurnitate maximam partem petrefacto; al- tera pro Unicornu fossili, ut vulgo vocant, seu minirali jocan- tis naturae foetu, habuit. Prior sententia mihi cumprimis placet, quam ita defendere aggredior, ut primo ostendam, sceleto no- stro omnia convenire, quae ad vera elephantis ossa requiriuntur; deinde evincam, non esse minerale fossile, sed animale petre- factum; denique inquiram, quomodo in has terras ipsumque locum pervenerit Elephantus. Primum ex collatione sceleti nostri cum Anatomia Elephan- ti, quam Dublino in Hibernia anno M DC XXCI. dedit, Angli- coque idiomate publici juris fecit A. Moulinus, clarissime li- quet. Dolendum quidem, ossa nostra non amplius esse integra, ut cum figuris ac dimensionibus Moulinianis accuratius com- mitti queant; ex fragmentis tamen residuis, quantum potero, colligam. Ante omnia notandum est, quod Moulinus referit in cranio Elephanti exstare magnum cellularum numerum, ple- rumque triangularium, membranulis obductarum, in quibus multa sint vala sanguinea, curiose disposita, utalq; cellulas ex tenuibus bracteis osseis factas esse. Enimvero cranium Ton- nense non tantum intus concavum & instar tumuli formica- rum perforatum suisse referunt fossores, sed e fragmentis idem liquet manifestissime, que cellulas istas modo oblique, modo directe cranium transeuntes nobis ob oculos ponunt, ex tenui- bus bracteis constantes, & maximam partem triangulares: membranulas autem, vasis sanguineis exticcatis firmissime ag- glutinatas deprehendimus, colore flavo subrubicundo cinctas, scalpro forte tentatas in frustula disilibire, simulque colorem ipsum auferre, ut albedo cranii emineat. Praeterea quem Moulinus in cranio observat meatum medulla spinalis, & singularem ca- vitatem pro cerebro capiendo, in nostris etiam fragmentis ap- paret, & quam ille metitur distantiam cranii ab uno extremo ad alterum viginti & ¼ digitorum, in nostro dicitur suisse tri- um pedum & dimidii, qui cum quadraginta duos digitos fa- ciunt, tum conjecturam nobis praebent, Elephantum Tonnens- sem Hibernico suisse ad minimum duplo majorem, quod ex sequentibus clarius patebit. De externa cranii Elephantini forma aliud Anglus, Joannis Raius, in Synopsis Animalium Quadrupedum obliterat, posticam ejus partem in duos praegrandes sinus seu lobos ita dividi, ut clunes humanos referre videatur; neque ut in aliis multis Quadrupedibus cerebello excipiendo cavutatem, seu alveum productum extrorsum conficium babere, sed potius cranii humani fi- guram imitari. Obteftor omnes, qui caput in arena jacens vi- derunt, annon hæc definitio ipsi apertissime conveniat? Sal- tem imitatio cranii humanii adeo manifesta erat, ut antequam integrum erueretur, dentesque prælongos proderet, illi, qui Gi- gantem credebant, in eo reperisse se putarint, non quod pu- eri in fasa. Cæterum longissimi dentes illi sive cornua, præter crassitiem & longitudinem indicatam simul referabant nativum lavorem, colorem subflavum nigricantibus maculis subinde conspersum, curvaturam, & strias nullis aliorum animalium dentibus cornubusque communes: imo quod maxime notari meretur, superest adhuc cuspis dextri dentis, apertissimo lima- tions signo conspicua, de qua Plinius libri xix, initio arbo- re exacuare limareque cornua elephantos memorat. Neque praete- rierim, inter alios, qui ad visendum Tonnense spectaculum undique adfluebant, venisse etiam mercatorem, qui multos annos in India consumperat, & secundam regulas Indorum, quas sibi probe cognitas dicebat, ex dentibus five cornubus judicabat Elephantum nostrum plusquam ducentos annos vixisse. Quam in rem Aldrovandus allegat Aloysii Cadamusti testimonium, vidisse se aliquando elephantem occisum perquam mediocrem, cujus dentium amplitudo palmos (i.e. spithamas) ternos excedebat, eminabant ad duos palmos, verum palmas contactus carne maxilla immergebatur, ut totus occultaretur, ut sunt aliorum radices dentium; & quoniam eorum SENECTA DENIBUS COGNOSCITUR, aiebant argumento dentium feræ despicabilis, ipsum haud quaquam annosum fore, si conferretur aliis procerioribus, quorum dentes tantæ sunt magnitudinis, ut vicem postium suppleant, & pro palis fæpes muniant, testa Plinio, & ut Nigritæ referrebat, nonnullis eo amplitudinis crescunt dentes, ut duodecim palmorum mensuram excedant. Ultima verba cumprimis ad propositum nostrum faciunt: palmum enim Cadamustus intelligit majorem, quem spithamam alioquin dicimus; duodecim igitur palmi octo faciunt pedes, quæ longitudo est dentium Tonensium. Non multum hinc abit dens Harduino, Commentatori Plinii novissimo, Dieppæ visus, septenum fere pedum, centum & amplius librarum ponderæ. Non minores sint opportet, qui postium palorumque vices supplet, memorante plinio, quem superiori ævo Gillius, nostro Tavernier confirmant. Præterea Gillius adserit, eos sæpe ad longitudinem decem pedum augescere, quod exemplis comprobans Aldrovandus Cardanum alibi adducit, referentem, le vidisse non semel dientes, qui ferme sex cubitos, vel incurvi æquarent; qui si recti fuissent, longiores plane fuissent septem cubitis. Nec est, quod pondus centum & amplius librarum in dentibus Tonensibus quenquam deterreat: reperiuntur enim, quorum singuli pendent 140 libras, qualem apud Batavos vidit amicus; vel 150. five ducentas Romani ponderis, duodecim unicarum, quales Erasmus Francisci memorat; vel 160. qualem in museo Septaliano describit Terzagus; quin Vartomannus in Sumatra duos vidit, qui appensi libras 336. pendebant. Nobis interea sufficere potest certum Ministri cujusdam Ducalis testimonium, qui aliquot annis in Sumatra aliisque Indiae regionibus vixit, testaturque dentes sibi visos fuisse longitudine sex vel octo pedum, crassitudinarum & dimidiæ spithamarum, ponderæ centum & 125. librarum. Veterem disputationem, cornua den- tesue sint appellandi, non definio; neque tamen negaverim, placere mihi Aldrovandi Bochartique de media illorum natura fententiam, quam origo confirmat, Pausaniae pridem notata, qui a temporibus superne descendere, & ita foras tendere, non auritus, sed oculatus testis scripsit, viso in Campania elephantis cranio: eundemque situm Tonnenses praeferebant, quibus non obstare potest Moulini Raiique observatio, e maxilla superiori eos derivantium, internamque eorum constitutionem ita nobis depingentium, quod intus concavus sint, & quadam velut medalla, verum compactiore, quaque glandularum aliquam mixturam habere videbatur, repleti: addit Raius, ex observatione Lewenhoeckii, eos ex conjunctis iisque admodum exilibus tubulis constare, ex intimae parte seu cavitate dentis originem trahentibus, & ad circumferentiam ejusdem terminatis. Caeterum hos tubulos manifestissime in qualibet dentium Tonnensium parte conspicimus, una cum corticibus quasi illis in rotundum extensis, quibus elephantorum dentes singulis vel annis, vel majoribus vitae interstitiis, distingui videremus; verum, ne quid dissimulem, neuter nostrorum latiori pollet cavitate, quam quoque capitae seu temporis, vel potius maxillae superiori, inserti fuerunt; nec majorem Cardanum Aldrovandusque in omnibus agnoscent, & quanquam ea a Mouline Raioque latius extenditur, non aliis tamen, quam juniorum elephantum dentes produce-re poterunt, seniores autem non alio modo comparatos puto, quam Tonnenses, ejusque differentiae causam in eo sitam esse, quod in senioribus tubuli isti corticesque non tantum ad extra augeantur, sed etiam ad intra magis magisque constipentur & coalescunt, ac simul medulla compactior glandulisque mixta sensim conglobetur & condensetur. Progredior ad dentes molares, quorum quatuor stupenda magnitudinis ponderisque in capite Tonnensi reperti fuerunt, iisque exactissime convenit Raii definitio, his verbis concepta: Os Bellae quattuor in utraque maxilla dentium molarium massis instructum. Siquidem plurimi dentes in os solidum & duum ita infixi sunt, ut cum eo & inter se unum & continuum corpus efficiant. Dentos hi lineas parallelas undulatas octo vel novem in superficie massae efficiunt, suntque reliquo osse candidiores. Massa integra dentium singularium modo per gomphos in maxillis inseruntur: anterior tamen in superiori maxilla extremitate altera in maxillam infigitur, deinde palato oris parallelis antorsum producta, in acutum tandem mucronem definit qui in sinu ad id facta in extremitate maxillae excipitur. Incisoribus omnino caret. Equidem his caret etiam noster elephas Tonnenfis, singulae vero massarum molarium constant osse duro & vitri inftar candentis nucleoque; tum insuperficie duodecim lineas parallelas undulatas, five strias molares habent, reliquo osse candidiores; in quolibet latere sedecim striae expressae sunt, totidemque cavitasibus per gomphosin maxillis inserti fuerunt, quas ubi scalpro perfoderis, repletas invenies dura quadam atque rubicunda materia, medullae vasorum nervorumque petrefactae simillima: praetera parte illa, qua ex maxilla prominuerunt, luculentum appareat laevis duorum fere digitorum, qualem in Hibernicis notavit etiam Moulinus. Nec est, quod deterreri nos patiamur octonario Hibernicorum numero, quamquam eundem in alio elephantino Peirescium, brachio suo in os belluae ingesto, deprehendisse Gastendus narrat: pro quaternario enim stant non tantum ex antiquis Aristoteles & Plinius, sed & ex recentioribus WalterSchultze, qui diu in India versatus est, ipseque, ut videtur, Raius, qui aliquis non in utraque sed in singulis Maxillis quattuor dentes dicere debuisse. Causam differentiae quærere licet vel in naturae varietate, quae ut in aliis animalibus homineque ipso, ita etiam in elephantis numerum dentium non semper eundem producat; vel in ætatis differentia, ita ut dentibus posterioribus in juventute excisis anteriores, copioso adfluente nutrimento, spatium explent. Certe quattuor Tonnenfis in posteriore sui parte manifestissimas habent extremitates processuque incurvatos, ex quibus liquet, in maxillæ extremitate illos constitisse; eodem pars anterior ostendit, & qui superiori maxillæ inserti fuerunt, non solum longiores sunt inferioribus, secundum Moulini observationem, sed in acutum quoque mucronem desinunt a Raio observatum: imo omne fere maxillæ explent spatium, quod octo isti apud Moulinum; metitur enim longitudinem anterioris dentis in maxilla inferiori sex digitis cum dimidio, posterioris tribus; totius vero maxillæ $2\frac{1}{4}$ digitis, uti superioris maxillæ octodecim. Fossores Tonnenfis discrimen hoc non satis observantes eandem utriusque maxillæ longitudinem dixerunt, trium nempe pedum, five triginta sex digitorum; dentes autem maxillares sibi invicem insistentes repererunt, longitudinem singulis unius & dimidia spithamae adsignantes, quam tamen accuratiore examine diversam reperi, superiorum quidem propter acutum mucronem quindecim fere digitorum, inferiorum vero quatuordecim. Accipimus autem distantiam maxillarum, quam idem iidem dederunt fossores, trium & dimidii pedis, sive 42. digitorum, eaque cum distantia 21. digitorum, quam inter ossa zygomatica sive jugalia statuit Moulinus, collata, denuo deprehendimus magnitudinem elephantis Hibernici Tonnensem bis aquaffe: idem confirmat distantia cranii ab uno extremo ad alterum, in Hibernico 20½ digitorum, in Tonnensi trium & dimidii pedis. Nec dubito, quin plura ejus rei argumenta dare possemus, si caput integrum conservatum fuisset; quo plane comminuto his contenti simus oportet. Multo minus ex collatione reliquorum ossium id sperare licet. Praeterquam enim, quod pleraque in minutas pariter collapsae sunt particulas, cum ad lucernam effossa prius sint omnia, quam apparente capitete mons perfoderetur, exactam sane illorum mensuram numerumque inire nemo cogitavit. Lustrabimus tamen residua fragmenta, non negligentes quorundam ossium dimensiones, a fossoribus indicatas. Equidem nihil dubitare attinet, quin omnia reperta sint, ad absolventum elephantis sceleton necessaria. Reperta enim fuerunt vertebrae colli seu cervicis, crassitie quatuor spithamarum in circumferentia, duarum altitudine; quarum adhuc tres optime sibi respondentes superfunt, earumque praecipua monstrat verticem acuminatum. Repertum est os humeri cum acetabulo & capitibus sive globis duobus maximis, adhuc residuis, pedumque anteriorum ossibus, ulnae, radii, carpi & metatarsi, quorum nonnulla tantae fuerunt cavitas, ut manus tota inseri potuerit; singula autem referita non arenis, sed minutissimis medullae petrefactae particulis, quae ori indita non stridorem dentium causantur, arenae instar, sed in lingua liquefunt, gustuque terreo transmutacionem istam produnt. Reperta sunt vertebrae dorsi cum costis adstantibus, sed nihil ex his integrum evasit; duo tantum fragmenta costarum exigua vide, alterum crassitie undecim, alterum plus quam septem digitorum: sed Moulinus earum crassitiam non indicavit, longitudine tantum longissimae 32. digitorum contentus. Idem vertebrae caudae adultae numerare non potuit, neque nos dare possimus, qui repertam quidem, alio tamen delatae novimus. Reperta porro est os Coxendicis duorum & dimidii pedis longitudine cum acetabulo & inserto senoris capite; Moulinus longitudinem illius non exprimit, sed ossis innominati 25 digitorum: at os coxendicis tertia tantum pars est ossis innominatis, reliquas duas, os ilion & pubis, fossores dimetiri neglexerunt. Reperta sunt ossa crurum pe- pedumque posteriorum, tibiae, fibulae tarsi & metatarsi; e quibus adhuc superat pars tibiae, principio & fine carens, crassia tamen superiori parte 22. digitos, quibus sursum versus sex alios facile accrevisse autolua docet; inferiori parte habet crassissimam 17. digitorum, indeque rursus duplex emergit crassissime ac longitudo Hibernici, cujus tibiam dicit Moulinus longam 19. digitos, rotundam, ubi crassissima, plusquam 14. & ubi tenuissima. 7½. digitos. Hic notanda est major pedum anteriorum praeposterioribus validitas & crassissimae elephantis propria, & ab Alberto Aldrovandoque explicata. Neque enim tantae capacitatatis est tibia, ut manum intrudi patiatur, quod in quibusdam ossibus, ulnae sine dubio, licuisse fossores aliique memorant. Denique supersunt bina ex tarsi ossibus sibi invicem contigua, ne quisquam dubiter, illa etiam adfuisse. Omnia isthæc ossa porosa & rimosa sunt, ut in reliquis animalibus, alteriusque planæ formæ, ac dentes, tam maxillares, quam exerti. Sicum quoque totius animalis attendere juvat. Cornua sine dentes maximos versus ortum ac septentrionem protendebat; pes anterior sinister lateri capitis adjacebat extensus; dexter sub corpore deorsum inclinatus; sinister posterior in acetabulo incurvatus; dexter denique initio statim repertus & hinc inde distractus fuit. Quæ omnia situm minime naturalem vel ordinarium, sed extraordinarium plane violentumque produnt. Tandem fossores referunt, ossa quidem illa jacuisse debita serie, sed ubi sunt inarticulationes, partim palmi, partim semipalmi, [palmum minorem quatuor digitorum intelligo] spatio distinta fuisse. Quorum ratio in pinguedine, cartilaginis ac ligamentis, carne denique ac intestinis sita est, quibus putrefactis vacuum locum arena occupavit, artusque pondere suo magis magisque disjunxit. Hactenus igitur ad oculum demonstrasse me arbitror, MAGLIABECHI CELEBERRIME, ossa Tonnae reperta Elephantinis exactissime respondere. Nunc ad alterum disquisitionis caput venio, an illa sint unicornu fossile sine minerale in terræ gremio generatum, vel potius animale petrefactum? Equidem nemo rerum Physicarum non propterea imperitus inficias iverit, dari ejusmodi Fossilia seu Mineralia, calvariarum praegrandium, dentium ossiumque specie efficta: & quomodo natura tam immanes calvarias, tam immania humani (adde & animalis) corporis membra, ad femorum, tibiarum colbarum, dentium similitudinem producat, omnium optime clarissimeque expli- pleatum dedit Kircherus Lib. VIII. Mundi subterranei Cap. IV. dicens, Latere in subterrestribus visceribus intra Saxosorum montium hiatus, terram quandam limosam, quam margam cum Agricola supra nominavimus, gypsea materiae mistam: qua terra ubi per rimas montium nitrosum fluorem receperit, fit, ut illa veluti cortice quodam gypseo induatur, qui uti cum tempore lapidescit, ita quoque salis nitri splendore albedine sua os proxime æmulatur, utpo- te candidum rimosum & friabile. Si itaque intra terræ concavitas hæc terra concavitas rotundæ locum invenerit, nascetur pila rotunda, qua disculsa calvariam proxime æmulatur; si matrix su- erit disposita sub forma femoris humani (alteriusve animalis) aut costæ aut alterius membri, marga in ea contenta superaffuso salmi- troso liquore, femur humanum minus, majus, maximum & pro- fuscus giganteum, pro matricis magnitudine exprimet. Atque hæc sunt ossa ista, qua natura producit, & passim ossa gigantum com- muni hominum persuasione dicuntur; qua tamen si confregeris, nulla in eis nec medulla, nec medullæ fistulosus meatus reperitur, quod fieri deberet, si hominum (animaliumque) ossa forent. Has observationes suas certissima experientia Kircherus ipse confir- mat, visis abs se in pariete antri Panormitani dentibus parvis, mediocribus, maximis & excessivæ magnitudinis, ea serie, qua natura maxillis animalium inservire solet, infixo, tanta copia, ut centum carros inde onerari posse facile crediderit: alibi protubera- bant vertebrarum, genuum, tibiarum & calvaria vestigia, nullo tamen ordinis nexu, nec quidquam inter omnia ossæ substantiae ve- stigia, organizatum, uti sunt caput, manus, pedesque, reperiéba- tur; unde luculentier admirabilem Naturæ in ossibus, aut ossibus si- milibus saxis formandis industriae primo se cognovisse fatetur Kir- cherus, a Marchione Vintimiglia, lustrationis comite, duo edoctus, nobis maxime proficia: quorum alterum est, in a- gro Solonio juxta mare, Drepanum & Panormum inter, ab agri- colis vera adhuc erui ossa elephantum, qui praeteriorum sæcularum temporibus ab Afris in Siciliam contra hostes in bellum educiti, ibi- demque interfecti tumulatiique sunt, posteris temporibus tandem de- teftis ossibus, qua & imperitis passim pro gigantum ossibus venditant: alterum, hoc discrimen esse inter ossa vera & a natura minerali producta, quod illa semper tibiarum canales, fistulososque meatus olim medulla refertos retineant, hæc vero solidum lapidem sine ulla tibiarum concavitate mentiantur. Vides DOCTISSIME MAG- LIABECHI, quale discrimen interfit inter vera ossa elephantina ex terris eruta, & mineralia. Age itaque, conferamus Tonnensia, & simul adspice fragmenta, quae SERENISSIMUS PRINCEPS meus dono tibi mittit. Equidem nostra tantum abest, ut meatibus medullaribus careant, aut, ne reliquas Kircheri regulas omittamus, nullo ordinis nexu inter se jaceant, nihilque ossium organizatorum continent, ut potius ea omnia ibi luculentissime existent omniumque oculos incurrant. Quaecunque enim in Elephanto sunt ossa concava & fistulosa, medullisque referata, ea in nostro etiam sceleto paria faciunt; nec turbare nos debet exerterum dentium soliditas ad eam usque partem, qua in maxilla figuntur, quippe in maximis nativis etiam deprehensa. Omnia porro isto ordine inter se connexa sunt, quem natura requirit, situ violento & extraordinario non impedita. Ossa, quae Kircherus organizata vocat, & inter mineralia antri Panormitani ossa frustra quaevit, in nostro sceleto, ne minimo quidem excepto, quod ex reliquis colligitur, perfectissime comparuerunt. Cranium sane cellulis pro vasis nervisque transmittendis curiosissime distinctum est, nec cavitate cerebri, medullae spinalis processu destituitur: dentes exerti nativum colorem, lavorem, strias, tubulos, interstitia sive cortices, referunt, imo dexter ab animali vivo limatum se prodit; maxillares descriptioni Raianae optime convenientes sua gaudent gomphosi, seu cavitatibus sinubusque, quibus maxilla inserti fuerunt, medulla rubicunda petrefacta adhuc repleti. Vertebrae colli acuminato vertice praediti, & ossa tarsi, sibi invicem respondent: capita maxima seu globi acetabulis suis, costae spinis dorsi juncta fuerunt. Nec plura ex praecedentibus repeto, cum hæc altius expensa cuilibet persuadeant, non posse naturam ludentem sibiique reliquit, nec animali, cujus partes sunt, concurrente, corpus ejusmodi organicum omnibus numeris absolutum formare: aut si quis regerere voluerit, dari nonnulla unicornua fossilia vulgo dicta & mineralia, quae fistulosos meatus habent, illi ex Kircheri principio in ipsa experientia fundato facile reponerem, fossilia isthæc non ex mineralium, sed animalium genere esse, contra-riam sententiam probandi onus eadem relinquens. Invictum enim argumentum est, quod in Conjecturis de antiquissimo statu Helmstadii pag. 13. proponit Conringius: Posse vero naturam, reliquit sine omnibus adminiculis, ossa undequaque perfecta condere, qualia in factu primum conformantur, deinde in adultis diurna nutritione animalis perfici solent, id vero est ἐν τοῖς ἀδυνάτων. Eoque solius naturæ luxuriantis lusui tribuere, confectionem tot in usu nus vite conformatorum & omnibus modis absolutorum ossium, utique sine nota summa absurditatis haud licerit. Accedit alterum argumentum non minoris ponderis, quod eodem loco Kircherus nobis suppeditat, dicens, margam pro diversa cavitate seu matricis in terrae visceribus dispositione, diversa ossium simulacra producere. Licet itaque in arenis Tonnensisbus margam succumque seu aquam lapidescentem, quae Kirchero fluor nitrosus audit, recondi facile concederim, tamen quis unquam sibi imaginabatur, cavitatem seu matricem ita ibi olim dispositam, ut skeleton elephantis situ extraordinario supra descripto injectum repraesentarit, quam postea marga fluens fortuito deprehensam repleverit, temporisque successu in istam excraverit molem? Certe influit eadem natura, eadem materia, idem calor, idem humor, idem fomentum terrae, eadem generandi ratio, sed diversissima producta sunt pro diversitate ossium elephantis genuina; quatenus sunt in capite cellulis distincta; in dentibus maxillaribus vitri instar dura & candelia striis undulatis praedita; in cornubus sive dentibus prominentibus laevia, flavescentia, in cuspidi limata; striata, tubulis ac interstitiis conspicua; in reliquis ossibus porosa, & plane ad normam rationemque corporis organici formata? Quis inquam, rebus sic stantibus illam in lententiam se unquam abducit patietur? Nonne multo est verisimilior altera Anselmi Boëtii de Boodt, Rudolphi II. Imperatoris Archiatri, in Historia Gemmarum & Lapidum lib. II. Cap. 242. qui postquam docuerat, margam lapidescentem & subterranea aqua fluente irrigatam vel solutam, lactis infestae fluere per terrae cavitates, absorptaque serofiore aquae parte, crassorem cavitates implendo siet, & absunto humori omni coalescere, lapidisque formam & cornuum praesae ferre, quae Kircheri aliorumque communis est opinio, subjicit: Verum si lacteus hic humor non in cavitatem, sed in lignum aliquod vetustate refactum incidat, illiusque corpus jam leue & porosum subeat, tandemque vel exalata aquae tenuioris portione crassior remaneat, tandem coagulata lignum transmutat ejusque partes fibi assimilat, ita tamen, ut species ligni nosci & interdum odor deprehendi possit. Quod ligno contingit, id etiam cornubus cervinis dentique Elephants aliisque quadrupedum partibus, si in hujusmodi loca decidant, contingere potest. Hanc fit, cornua sive fossilia inter se multum differre, & peccia candem faciem offendere, non aliqua dentes, tibias maxillas, aliaque Corporis partes referre. Hanc lententiam proxime ad veritatem accedere judicat Olavus Wor- mius in Museo pag. 54. Quid igitur vetat, epicrisi horum Doctissimorum Medicorum acquiescere, modumque, quo in petram conversa sunt ossa elephantis Tonnensis, verbis eorum exprimere praesertim cum non solum dentes elephantis, sed alias quoque partes quadrupedum, (quidni & omnium maximi?) hac ratione mutari posse dilertissime fateantur? Deveneatur igitur quovis modo ac tempore, (de quo infra dispiciemus) in collem arenosum Tonnensem elephas, cujus ossa temporis longitudinem aresfacta calcinavit ignis subterraneus, eaque jam levia & porosa subiit lacteus ille margae humor, & exhalata aquae tenuioris portione crassior remansit, [cujus particulas in ossibus porosis ob majorem albedinem ab eorum substantia facillime discernere licet,] & tandem coagulata totum Elephanti Sceleton transmutavit ejusque partes sibi assimilavit, ita tamen, ut species ossium interna & externa nosci & forte etiam odor deprehendi possit. Ultimum de odore subdubtans adjeci, quoniam tentare nondum licuit. Si tamen Boetius odorem intelligit, quem ligna & ossa petrificata in furno Chymico spargunt, id de novissimo examine adseverare possum, quod nares proprius admoventium idem prospers adflaverit odor, quem ossa cornuaque adusta dare solent. Aliquot eboris sine dentium Elephanti fossilium exempla protulit Bartholinus postremo de Unicornu capite, in medio quidem relinquens, num dentes fuerint in lapideam duritiem compacti atacis moraque ambitu, an ex prima lapidum mole in certam tantum dentis cornuve figuram effecit a Natura; satus tamen, utrique suam esse rationem, si alterutrum nolis; neque spernenda petrefactionis exempla causasque adjiciens. Ad eundem modum hæsitabundus pronuntiat de dente maxillari elephantis, alteroque Rosmari in petram seu silicem conversis, To. I. Actorum Philol. & Medicorum Hafniensium pag.83,84. nostram tamen sententiam diferte amplectitur alioque Rosmari dente illustrat Medicus Islandus, Arngrimus, in iisdem Actis To. IV. pag.182. Eadem apertius favet Antonius de pozzis, Archiater Caesareus in epistola ad Lambecium, quam ipse Lambecius una cum figura dentis Elephantini maxillaris, Tomo VI. Commentariorum de Bibliotheca Caesarea appendit pag. 315, 316. Is enim non solum dentem istum, sed & femoris tibiarumque ossa Badenæ reperta pro veris elephantis, sed petrefactis habet, addito ratiocinio: quod si lapideam mentiatur naturam, hoc accedit a terræ, cui sepeluntur, occultis conatis, qua suo concentrato archeo semina extrahit lapidificationis atque indurat. Plura ejusmodi ossa elephantina petrefacta in Romanis cimelii adservari ex Celeberrimi Ciampini observatione colligo, quam in Ephemeridibus Naturae Curiosorum an. 1688. pag. 446. deprehendi. Refert enim ossa quaedam mirae magnitudinis effossa, femoris, scapulae & vertebrarum quinque, inter quas erat illa cervicis, qua pondera simul 180. libras Romanas excedebant; & a plerisque pro giganteis habita, cumque aliis ejusmodi in urbis Cimelii, Chifiano praesertim, coiota, omnium maxima erant. Dubio autem exorto, an revera Gigantis, aut potius Elephants essent, ad eruditem amicum Florentiae commemorantem data fuerunt literae, ut exemplar sceleti Elephantis, qui in celebri Mediceorum Museo visitur, mittere non dignaretur; qui petitioni benigne annuens, optatum transmisit exemplar, quare facta cum offibus collatione unanimi consensu judicatum fuit, tam illa noviter reperta, quam in cimelii asservata Elephantum esse, & pro certo habuisse, illorum elephantum fuisse, quorum Plinius lib. VIII. cap. 2. & 6. meminit. Addit Ciampinus, varia deinde alia ossa lapidefacta dentesque fossiles collata fusse. Non diffiteor, OPTIME MAGLIABECHI, cum mihi de offibus Tonnensis cogitanti haec in mentem redirent, primum inde ortum consilium, rem totam tibi exponendi, quod spe tenerer haud infirma, litis Romanae sceleto Mediceo feliciter sopia exemplo nostrum quoque terminari posse. Ratum interim firmumque esto, sceleton elephantis Tonensis pristinam offium naturam calcinatione subterranea, philosophicae analogia, maximam partem perdidisse, adeoque offium calcinatorum instar friabile esse, ac insigni adstringendi robo-re pollere. Equidem si ebore nativo adstringens vis est, quae tamen gustu non percipitur, ut Aldrovandus adnotavit; quidni ea potius se exerat linguaeque adhaereat in ebore, tot annis in terrae gremio latente, calcinato & maximam partem petrefacto? Neque enim ossa nostra in lapidem ita conversa sunt, ut nulla offia naturae intrinseca remanerint indicia, quae examine chymico per ignem instituto extorqueri possint. Id sane cum apud nos fulciperetur, non solum in vasa fictili, quod Retortam vocant, remanserunt frustula offium injecta, & colorum figuramque spodii, & odorem offis cornuque adusti manifeste referentia; sed etiam phlegma vitreo vase, cui Recipientis nomen, exceptum, sal volatile gustu, & oleum pinguedine tenui innatante prodiderunt. Postea particulae istae offium ossium in sigali fornace fortius calcinatae, albo colore praeditae tubulos striasque dentium elephantii aperte monstrabant; tum elutriatae & inspissatae, ut Chymicorum vocabulis utar, tam in sedimento seu lixivio sal crystallinum continebant, quam in phlegmate saporem multo actiorem linguæ gustandum præbebant, oculis jucundo spicularum salinarum innatantium spectaculo relicto. Quae omnia quidem ex ossibus cornubusque animalium quotidie eliciuntur, nulla tamen hujus generis ex lapidibus, margis aut osteocollis erui possunt, cum lapides ne calcinari quidem sese patientur, sed in calcem igne degenerent, cujus rationem Kircherus lib. X. Mundi subterranei cap. IV. in exigua humiditate quaerit, qua fit, ut partes spirituosa lapidum ob sulphuris pinguedinem partes fixas in calcem revolvent. Quis igitur amplius dubitaverit meæ subscribere sententias, faterique, vera elephantii osa Tonnae reperta, sed igne subterraneo, quem satis prodit odor sulphuris terrestris in phlegmate residuisque particulis, calcinata, & maximam partem petrefacta? quae caufa est, quod nec sal volatile nec oleum ea quantitate sperare inde liceat, quam osa recentia suppeditant; idque magis, cum in his etiam ex Medici Angli, Cloptoni Havers, in novissima Osteologia observationibus, sal volatile vix trigeminam; oleum non multum ultra vigesimam quartam ossium partem constituant; tantillum vero in ossibus lapidefactis fere absorptum ejusque vix superesse vestigia, quis iverit inficias? Cæterum aliud nonnullis eximendus refert scrupulus, qui negant, ullum in re sum natura elephantem unquam fuisse, cui tantæ magnitudinis osa conveniant. Enimvero hos ego jubeo securos esse & Indiæ Africæque itineraria adire, in quibus non solum tantæ, sed majoris etiam proceritatis elephantos reperient. Hibernicus quidem Moulini, ad cujus normam nostrum sapiens exegimus, vix major fuerit Antuerpiensi, quem Goropius Becanus apud Aldrovandum accurate dimensus est, ejusque altitudinem octo pedum reperit. In sceleto autem Hibernico longitudine ossis innominati est 25. femoris 28. & tibiae 19. digitorum, qui simul efficiunt 72. digitos, five sex pedes: his duos addo pedes pro explendo spatio, quod plantæ pedum, curvatura dorsi, cartilagines, caro denique & cutis requirunt, indeque colligo, quam dixi, Hibernici elephantii octopedalem altitudinem. Cum vero collatio supra instituta docuerit, Tonnnensis osa ad minimum altero tanto majora fuisse, inde simul simul conficitur, sedecim circiter pedum altitudine illum eminuisse: haec autem tantum abest, ut insolita sit, ut potius Julius Caesar Scaliger Exercitatione 204. eadem diserte notaverit, ex Indicarum navigationum scriptoribus referens, elephantos senum denum pedum excedere proceritatem. Sed dantur longe majores. Joannes Jacobus Saar in Itinerario refert certum mensuræ genus, Gobdel appellatum, tres partes ulnae (Norinbergensis, ut arbitror, propter auctoris patriam) æquans, & trecentorum sive quadringentorum Imperialium pretio æstimatum, cui vendibiles insulae Ceylon elephantos subjiciunt, altitudine septem, octo, novem, decem, & undecim Gobdel: neque majores visos sibi esse. Ulna autem Norinbergensis quatuor circiter digitis superat duos illorum pedum, quos habet adhibui: unde sequitur, mensuram Gobdel circiter esse 21. digitorum, adeoque maximum elephantorum Saario visum plusquam novendecim pedum altitudinem habuisse. Philippus Pigafetta in descriptione regni Congenæ Africani idem facit, vestigia maximorum ibi elephantorum in diametro quatuor spithamas, quæ duos pedes & octo digitos referunt, excedere; in elephante Antuerpiensi calcis sive plantæ imæ diameter pedis unius & duorum paulo plus minus, digitorum erat: collato utroque diametro deprehendemus, maximorum in Africa elephantum altitudinem octodecim pedes superare. Sed inde simul liquet, hodienum elephantos Indicos Africanis majores esse, quod Aldrovandus & Bochartus ex antiquis probant scriptoribus. Nec dubito, quin ex India fuerit allata costa elephantis, quæ in Anatomico Academiae Leidensis Theatro ostenditur, juxta exteriorem flexuram octo admodum pedes longa, & ubi fississima est, circa ossis sterni commissuram, pedem unum cum tribus uncis circumfuit suo implens, a Theodoro Ryckio in Oratione de Gigantibus descripta: at longissima elephantis Hibernici costa vix 32. digitorum erat; cumque octo pedes 96. digitos continereant, sequitur, elephantem istum cujus costa Lugduni Batavorum servatur, 24. pedes altitudine æquasse: ac tales profecto ad minimum fuerint elephantis Cosrois, Persarum Regis, ab anonymo Arabe apud Bochartum celebrati: nonnulli duodecim cubitos proceri erant, quod valde rarum est; quia plerique non superant septem cubitos. Si cubitus in sensu vulgari apud nos accipitur, vix duos pedes, i.e. 24. digitos æquat, eoque pacto hi elephantis ejusdem cum Leidensi suis sent proceritatis: sed mihi videtur Cosroes elephantos suos di- mensus antiquis Persarum cubitis, a Golio in Notis ad Alferganum pag. 74, 75. ex scriptore Arabe Geodætico explicatis, quorum singuli digitos 27. comprehendebant: hoc autem modo quilibet istorum elephantum fuisse altitudine 27. pedum. O stupendam vereque rarissimam & regio stabulo dignam illorum proceritatem! quam quicunque consideravit, Tonnensem nostrum, plusquam dimidia parte minorem, non adeo mirabitur. Verum unde tandem in has terras, collernique hunc arenarium pervenit elephas hic, solito saltem major? Hæc sane quaestio, ERUDITISSIME MAGLIABECHI, plurimas curiosorum conjecturas peperit, quorum alii a Romanis mercatoribus, alii ab Attila, alii a Carolo Magno, alii a Comitibus Glichenisibus, alii superiori demum sæculo, in hanc regionem delatum tumulatumque finxerunt. At praeterquam, quod earum singulae suis laborant difficultatibus, quas nunc enarrare supersedeo, omnes certe variis argumentis simul infringi possunt. Cujusmodi est, quod eboris usus antiquissimus credere non permittit, defossi ibi elephantis dentes praestantissimos ac longissimos haud suisse ademtos; nec tantæ proceritatis bellua ex India vel Africa facile transferri antiquioribus temporibus, aut recentioribus circumduci potuit, & ab aliis observatum est, non seniores ætate, sed juniores, in Europam deportari; multo minus quisquam in mortui elephantis gratiam tantæ profunditatis, 24. pedum, soveam fieri curaverit. Maxime autem illis adversatur ipsa montis arenosi ratio, quæ diligentius inspecta nunquam se perfossam & deinceps rursus repletam manifestissime prodit. Primum stratum suppeditat humus atra quatuor pedum; succedit glareæ friabilis duorum & dimidii pedis, cujus medium osteocollæ rofacieque lapides duorum pedum altitudine explent, ut & sub ea dimidii pedis spatium: sequitur argilla arenosa sex circiter pedum, in qua iterum osteocolla duorum digitorum, & infra unius pedis altitudine occurrit: hanc excipit alterum glareæ stratum sex circiter pedum, eique demum subjacet arena alba & pura, cujus profunditas nondum explorata est, quod in ea vix tres pedes effossa elephantis skeleton apparuit. Enimvero si unquam perfossus injectoque elephantis repletus iterum suisset hic collis, minime strata stratis ordine imposita, sed omnia illa arenarum genera terræ nigrae permixta inveniremus ut quotidie in tumulis fodiendis fieri solet: multo minus tofaciei lapides in hanc duritiem coalescere, aut osteocolla radices suas venasque, per totum montem ad ipsam usque superficiem conspicuas, spargere, tantave quantitate crescere potuisent, ut statim in medio primae glareae, quae atram humum proxime contingit, duos pedes, & sub ea dimidium experirent seque inferius in argillam arenosam extenderent, spatium duorum digitorum & sub ea pedis unius occupantes. Nihil igitur superest, praeterquam universale diluvium, in quo periit cum aliis sui generis diversique animantibus elephas nostrum, undisque immanibus raptus & jactatus, aquis tandem decrescere incipientibus fundum petiit, cui aquae ista diversarum arenas strata induxerunt, illaque in superficie exsiccatis atra tandem humus sensim accrevisit. Quemadmodum enim diversa arenas strata satis probant, collem Tonnensem ex diluvio originem trahere, ita altitudine terrae nigrae idem confirmat. Utrumque brevitur ostendendum mihi video. Prius faciam praecipitis observationibus, a Nicolao Stenone, Medico apud Vos quoque celebri, in Dissertazione de capite canis carchariæ disfetto, quam Myologiae Specimini adjecit, suppedatis, qua stamen omnes describere vetat epistolæ ratio. Loquitur quidem ille praecipue de aquatilium animantium partibus, ut sunt ostrorum tellae & familia, cum ex terris eruuntur; sed nihil prohibet, de terrestrium quoque animantium partibus eo modo effossis idem pronuntiare Etenim colli Tonnenfi applicari planeposseunt, que Steno referit de terra, unde corpora hæc eruuntur. Nam & iste quibusdam in locis durior est, tophumque & osteocollam continet, in aliis mollior, argilla sabuloque refertus, compositus ex stratis sibi mutuo impositis, & ad Horizon tem obliquis. Bene autem arguit Steno, terram mollem spectat, cum eo molliora sint corpora illa, (nos elephantis nostri ossa subaudamus) minusque contactum ferant, quo profundius latent; tantum abeat, producat ea terra, ut potius eadem destruat. Nec est, quod quis credat, ideo molliora ea esse quia necdum perfecta sunt; quae enim mollia sunt, dum generantur, quodam quasi glutine unitas inter se partes continent, [ut videre est in recentibus pinearum & amydalorum corticibus,] at hæc corpora omni glutine priuata in pulvorem dilabuntur, adeoque mollitiea ea destructionis, non productionis, argumentum videtur. Quæ in sequentibus disputat Steno, terram istam non suisse compactam, cum praedicta corpora ibi producta sunt; eamque aquis olim non solum tectam, sed plane immistam imo pro aquæ sedimento sensim congesto habent. dam esse, nullo negotio ad collem Tonnensem referri possunt: mihi tantum excerpere quaedam placet ex pag. 211, 212. Quod argilla, & sabulum aquae vehementius agitatae immisceantur, praecipue torrentium per id generis terras prolapsus, & aquarum a ventis agitatio notius reddidere, quam quod pluribus exponi mercatur. Nec probatum difficile est, in aquis stagnantibus, imo in limpidissimis aquis, sabulum, argillam, & topbos, omnique generis solida saepius deliquescere. Quis ergo amplius dubitaverit, collem Tonnae arenarium ex diluvii sedimento superesse? Plura hanc in rem ex terrae visceribus petita argumenta suppeditat Jacobius Grandius, Medicus Venetus, in epistola de veritate diluvii universalis, & testaceorum, quae procul a mari reperiuntur, generatione, e quibus tantum tria priora excerpere juvat. In multis montibus altissimis, non solum Europae & Asiae, sed etiam Africæ & Americæ, extant certa vestigia maris, quod illic sedimenta deponens strata produxit uniformia, & horizonti parallela, quod nulla ratio suadet contingere potuisse, nisi tempore diluvii universalis. II. Idem refellantur longissimi terrarum tractus, obducti variis collibus arenosis, ex alventis & turbidi fluidi sedimento ortis, & magnam cum maris fundo similitudinem habentes. III. Magnae apertures montium, fluminum atque torrentium corrosione factae ostendunt diversa solida ex affuso & supernatante fluido diversis modis diversa corpora comprehendente atque lapidecente producta. Itemque varia sedimenta sibi invicem imposita, veris Conchis, & altis marinis abundantia. Reliquas diluvii demonstrationes physicæ a Grandio allatas silentio prætereo, de ultima tantum ex foliacione puteorum Mutinensium monens, idem argumentum novissime prolixius tractasse Bernardinum Ramazzinum, Medicum Mutinensem, peculiari de fontium Mutinensium admiranda scaturigine Tractatu, quem Celeberrimi Actorum Lipiensium Collectores favori tuo acceptum ferentes, Calendis Novembris, an. 1692. prolixius recensuerunt. Caeterum de atra humo post diluvium terræ adnascente, multa peculiaaria observavit Olaus Rudbeckius, Medicus Suecus, Tomo I. Atlanticae Cap. VI. quæ aliis quoque doctissimis probata viris, nunc transcribere nihil attinet: ad nostrum tamen collem arenarium si applicare placerit, sciendum prius est, in illis quidem sylvæ Thuringicae montibus, qui metalla continent & ex durissimo constant saxo, atram itam humum duorum citer pedum deprehendi, multoque tenuorem pro montium declivitate: aliis vero in locis quatuor pedes aquare vel excedere, dere, cumprimis in vallibus, que illam pluvia ex montibus ad se derivatam exeperunt. Quod uti facit ad Rudbeckii desiderium, altitudinem nigrae terrae in regionibus Suecia calidioribus & pluvia copiosiori irrigatis nosse cupientis, ita vicissim ostendit, altitudinem ejus quatuor pedum in colle Tonnenisi a diluvii tempore haud frustra derivari, indeque evinci, nullum elephantem ibi postea sepultum esse. Quid autem verat, his exteris Medicis Germanum jungere, Hermannum Conringium, qui in Cunjecturis de antiquissimo statu Helmstadii & vicinia, nostras quoque regiones diluvio inundatas probaturus, triplici potissimum argumentorum genere pugnat, ex marinis conchyliis, osibus belluarum, & arboribus sive integris sive partibus, qua cum in altissimis montium jugis, tum sub terra locis profundissimis reperiuntur, petito: nec ea inter praeterit sedem in sepis usum paratam, cornu item uri, qua Thuringi profundissimis saxorum cavernis repererunt, quorum istam Salzæ, qua vix unius horæ spatio Tonna distat hoc in monte Seebergensi, Gothæ nostra vicino (unde etiam conchylia elegantissima eruuntur) existisset memorat Albinus in Misnensium montanorum Chronico Tit. XXII. n. VII. quibus addi forsan merentur arborum folia, lignorum fasciculi, & spicæ culmis adhaerentes, qua omnia petrefacta in lapidicina Tonnenisi, non admodum procul a monte nostro, reperta sunt. Singularis quoque est Contingii observatio, his verbis pag. 37. expressa: Sunt porro arbores illae fere omnes una quasi eodemque colloquio situr radice nempe inter septentrionem & occidum, cacumine inter orientem & meridiem porrectis: cujus causam non profecto ulla vere similitudine dixeris jocantem naturam. At prostratas arbores a paludosa terra, per Oceani septentrionalis cacia aut cauro ventis agitata superjecta, id saltem quam simillimum est vero: Praestim quem ex illa cali plaga & illis ventis saevientibus, bodieque omni Germanicae maritimae oræ pericula inundationum plerumque creari soleant. Novum hinc meæ sententiae accedit argumentum, quoniam elephas noster cornua tua versus ortum ac septentrionem protendebat; & quanquam id paullo diversum videtur a Conringiana, notandum tamen est, tantam belluam mari abreptam iefe varie mouisse, arbores autem eodem, quo prostrantur, siti obrutas jacere. Ceterum elephantem undis immanibus agitatum non mirum est, situm plane extraordinarium violentumque tandem acquisivisse ejusque membra petrefacta latius extensa: nec alia forsan de causa dentes exerti sive cornua introc- introrsum recurvata fuerunt, quanquam eorum situs in delineatione capitis Hibernici apud Moulinum Tab. II. Fig. III. similis fere comprehenditur, accuratius procul dubio expressus, nisi pleraque eorum pars adusta fuisset ut proinde posius a morte vel putredine, quam undis fatalibus id derivandum videatur. Sed hæc omnia TUO, MAGLIABECHI ILLUSTRISSIME, ac per TE aliorum in Italia praestantissimorum in omni scientiarum genere Virorum judicio lubens meritoque submitto, felicem me praedicaturus, si hanc epistolam cum iisdem, CIAMPIINO praesertim, inter præcipua Gentis vestrae lumina splendente, communicaveris, eorumque sententias ad me rescripseris. Sed amplius progredior, collationemque cum sceleto vestro Florentino instituere cupio: & quoniam tantis locorum temporumque intervallis sejunæti sumus, ut exemplar, quale Ciampinus a vobis impetravit, sperare nequeam maximo latem studio oro & contendendo, ut omnium ossium dimensiones accuratissime excipiantur, cumprimis capitis & dentium, tam exortorum, quam maxillarium; horumque simul numerus, illorum vero situs & origo, an ex cranio vel maxilla tantum superiori prodeant, & quoique cavi sint? exploretur; denique an sciri possit, quot annorum fuerit elephantus vester, quantæ proceritatis, & quando cultro anatomico subjectus? Tandem cum Bartholinus extrema de Unicorne capite laudet interalia Serenissimi MAGNI DUCIS FLORENTINI, summum omnis litterarum Mæcenatis Museum, tanquam dentium ossiumque in lapidem mutatorum frequentia admirandum, eorum quoque rationem cognoscere gestio, ac TE favente me impetraturum confido. Habes votorum meorum summam, VIR CELEBERRIME, qua si expleveris, & mihi, & carissimis omnibus rem facies longe gratissimam. Tuoque nomine dignissimam. Vale. Gothæ Quinto Nonas Maias, M DC XCVI. The Author of this Letter has favour'd the Royal Society with some pieces of the Bones of the Skeleton of this Elephant, viz. part of the Skull, wherein appear its Cells, some of the Teeth both of those that grind, and such as are called Elephants Teeth or Ivory, with some other pieces of Bones, all which they found agreeable to his Description, and ordered they should be carefully preserved in their Repository. London: Printed for Sam. Smith, and Benj. Walford, Printers to the Royal Society, at the Princes Arms in St. Paul's Church-Yard. 1697.